Το Σύμβολο του Ψήστεως
Πιστεύω εις έναν Ψητόν, στη σχάρα, Σουβλοκράτωρα, τσικνιστήν ουρανού και γης, χορτατών τε πάντων και αχορτάτων.
Και εις έναν Μπύριον γευστικόν ξανθόν, τον αφρογενή, τον εκ κριθαριού γεννηθέντα προ πάντων παγωμένον.
Φως εκ φωτός, Ψητόν αληθινόν, εκ Ψητού αληθινού, σφαγιασθέντα ου κατεψυχθέντα, ομοούσιον τω φαί, δι’ ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν χορτασία, κατελθόντα εκ των οισοφάγων ημών και καταποθέντα μετά Οινοπνεύματος Αγίου και Άρτου καψαλισμένου τον εις σχάραν ψηθήσαν.
Συνοδευθέντα τε υπέρ ημών μετά πιατέλας Πιλάφου, και φαγωθέντα και ρευθέντα.
Και κατελθόντα εις τους στόμαχους και καθεζόμενον βαρέως ένεκα Παπρικός.
Και χωνευθέντα την τρίτην ημέραν κατά τας Γραφάς.
Και πάλιν ερχόμενον μετά πείνης βρώτας μόσχους σιτευτούς, ου της λαιμαργίας ουκ έσται τέλος.
Εις το Οινόπνευμα το Άγιον το Κρύον, των Ζυθοποιών το εκ του βαρελός εκπορευόμενον, το συν Κρασί και Ψητώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το καταβροχθήσαν υπό των προφητών.
Ες αεί καλοφαγίαν, καθολικήν και αποστομωτική Κρεατοβρωσίαν.
Ομολογώ εν Ρέψιμο εις άφεσιν αμαρτιών.
Προσδοκώ ξεροψήσιμο Πανσετών.
Και φαΐ του μέλλοντος αιώνος.
Αμήν.