Αγαπητά μου πιστόνια.
Ναι ξέρω, απομακρυνθήκαμε.
Σας αφήσαμε.
Σας εγκαταλείψαμε.
Κλείσαμε το μαγαζί και εξαφανιστήκαμε.
ΟΧΙ!
Απλά κάποια φάση μας έπεσαν πολλά. Άλλοι αποφάσισαν να κρεμαστούν, άλλοι προσπαθούν να γίνουν σοβαροί επιστήμονες, άλλοι ξεσκατώνουν μωρά, ας τα να παν σου λέω.
(Παρεμπιπτόντως θέλω να διαλαλήσω περίτρανα, εγώ, ο ίδιος ο Προφήτης, ότι επιτέλους τους πάντρεψα όλους, είναι τακτοποιημένοι στα σπιτάκια τους με τις γυναικούλες τους κλπ κλπ κλπ -μερικοί και με τα παιδιά τους- και έμεινα ο τελευταίος των Σουβλακιανών. Οπότε πιστές μου, περάστε για κάστινγκ)
Έτσι που λέτε, μας έπεσαν μαζεμένα και μας έκατσαν βαργιά στο στομάχι αλλά μπορούμε άνετα να ισχυρισθώμεν ότι όλο αυτό ήταν ένα test για να δοκιμάσουμε την πίστη σας κλπ κλπ κλπ, αλλά αυτά είναι πρακτικές άλλων.
Απλά το παραμελήσαμε.
Επανερχόμεθα όμως και θα τα λέμε όποτε έχουμε θεϊκή έμπνευση.
Σας ασπάζομαι εις τις παρειές σας
Ο προφήτης σας, ο δικός σας ο άνθρωπος
(μανίτσα εσένα πίσω με το tank top σε βλέπω, χρειάζεσαι εξομολόγηση)
(Η δευτέρα παρουσία μας φυσικά και καταχωρείται ως Ψηστορικό γεγονός)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψηστορικά γεγονότα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψηστορικά γεγονότα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013
Τετάρτη 20 Απριλίου 2011
Σουβλακική Ημέρα Κρίσεως - 2011
Αγαπητοί μου πιστοί, ήρθε η ώρα.
Όλες οι άλλες θρησκείες (δημοφιλείς και μη) έχουν ένα σκάλωμα με τις ημέρες της κρίσεως. Θειάφια, φωτιές, ατμοί, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, τέρατα με 8 κεφάλια 23 μύτες και 47 παπάρια, διαόλοι, τριβόλοι, εφρίτ, δράκοι, ελοχίμ, παπαρίμ, ταμτιριριμ, τα τσιμπιρδόνια του Καράμπελα και το κουτί της Χάϊδως.
Ασε που αυτοί οι ερασιτέχνες, όσο δημοφιλείς και να είναι, παραμένουν ερασιτέχνες. Δεν έχουν ΜΙΑ μέρα κρίσεως, έχουν πολλές.
Σου έλεγε ο άλλος "την τάδε ημερομηνία, το έτος 1000, θα έλθει η μέρα της κρίσεως". Έκανες και συ τον προγραμματισμό σου. Πήγαινες, μετανοούσες, έγραφες τα υπάρχοντά σου στην ενορία να σου σχωρεθούν οι αμαρτίες, έτρωγες ένα ωραίο γεύμα με την οικογένεια, και την πρώτη μέρα της χιλιετίας, περίμενες αγκαλιά με την κυρά και τα κουτσούβελα, να ρθει το θειάφι απο τον ουρανό να σου κάνει τα μουσούδια κοντοσούβλι. Αλλά δεν.
Πήγαινες μετά στον μπάρμπα και του ξηγιώσουν πασαλιμανιώτικα.
"Έλα δω ρε μόρτη, σύ δεν είπας ότι σήμερα θα μας πάρει ο δγιάολος;"
"Ναι τέκνο μου αλλά να, υπήρξε ένα μικρό γραφειοκρατικό λάθος, και τελικά δεν εννοούσαμε ακριβώς σήμερα αλλά σε χίλια γενικότερα"
"Ρε άσε τις μαλαγανιές και φέρε πίσω το οικόπεδο που σου γραψα".
"ΤΕΚΝΟ μου, μη, αμαρτία. Δε μπορώ να στο δώσω τώρα. Αστο καλύτερα γραμμένο σε εμάς, να είσαι καλυμμένος για όποτε καταφέρουμε να οργανώσουμε την ημέρα της Κρίσεως".
"Τι να σου πω ρε παπά, μπορεί και να χεις δίκιο".
Έτσι γινόταν κάθε λίγα χρόνια.
"Φέτος η Μέρα της Κρίσεως"
"Του χρόνου η Μέρα της Κρίσεως"
"Την άλλη Παρασκευή η Μέρα της Κρίσεως"
"Στις 31 του Φλεβάρη η Μέρα της Κρίσεως"
"Τώρα περίμενε όπου να ναι σκάει, έ-ε-έρχεται"
"Έρχεται ο Αντί-Τετοιος. ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΦΤΑΝΕΙ"
"ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ"
"ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΙΝΗΣΗ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΕΡΧΕΤΑΙ"
"Μετανοείτε, ο Αντίτετχοιος κοντεύει να φτάσει και είναι παρμένος επειδή τον κουτσούλησε ένα περιστέρι στο πέτο και ήταν το καλό Δευτεροπαρουσιάτικο κοστούμι που είχε ράψει για αυτό το λόγο στον Αρτίστι Γκαρκαλιάνοι"
Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δε συννενοούνται και μεταξύ τους τα διάφορα παρακλάδια.
Έτσι έχουμε περίπου 18 ημέρες Κρίσεων κάθε χρόνο, με μεγάλη αύξηση του φαινομένου σε χρονιές με στρογγυλά νούμερα. Ειδικά τότε με το γαμήδι το Μιλλένιουμ, πρέπει να είχαν την Ημέρα της Κρίσεώς τους όλες μαζί οι θρησκείες - γνωστές και άγνωστες και μερικές που δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να κάνουν την ημέρα της κρίσεως τους στο μιλένιουμ.
Φυσικά έχουμε βαρεθεί με τις αναβολές εδώ και τόσες χιλιάδες χρόνια.
"Αχεμ ξέρετε, ναι, όχι τώρα τελικά, ο Μεγάλος άλλαξε γνώμη"
"Μην ανησυχείτε, είχαμε ένα θεματάκι στο τελωνείο γιατί τόση Φωτιά της Κόλασης, έχει κεγαμω τους δασμούς"
"Πέσαμε λίγο έξω στους υπολογισμοί. Τί; πόσα χρόνια; Αρκετά ώστε να σε κοροϊδεύουμε μέχρι να πεθάνεις -και μετά δε θα χει σημασία. Πέφτε το φράγκο τώρα, γιατί η οργάνωση της Κρίσεως είναι δαπανηρή διαδικασία".
ΕΜΕΙΣ όμως, δεν είμαστε ερασιτέχναι ρε λαμόγια!
ΕΜΕΙΣ είμαστε συνεπείς.
ΕΜΕΙΣ όταν οργανώνουμε Ημέρα Κρίσεως, το λέμε και το ΚΑΝΟΥΜΕ.
ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ
Και το κάνουμε ΤΖΑΜΠΑ. (Αντε να μας κεράσετε κανα τσιπουράκι αλλά από την καλή σας την καρδιά, όχι υποχρεωτικά)
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ!
Όλες οι άλλες θρησκείες (δημοφιλείς και μη) έχουν ένα σκάλωμα με τις ημέρες της κρίσεως. Θειάφια, φωτιές, ατμοί, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, τέρατα με 8 κεφάλια 23 μύτες και 47 παπάρια, διαόλοι, τριβόλοι, εφρίτ, δράκοι, ελοχίμ, παπαρίμ, ταμτιριριμ, τα τσιμπιρδόνια του Καράμπελα και το κουτί της Χάϊδως.
Ασε που αυτοί οι ερασιτέχνες, όσο δημοφιλείς και να είναι, παραμένουν ερασιτέχνες. Δεν έχουν ΜΙΑ μέρα κρίσεως, έχουν πολλές.
Σου έλεγε ο άλλος "την τάδε ημερομηνία, το έτος 1000, θα έλθει η μέρα της κρίσεως". Έκανες και συ τον προγραμματισμό σου. Πήγαινες, μετανοούσες, έγραφες τα υπάρχοντά σου στην ενορία να σου σχωρεθούν οι αμαρτίες, έτρωγες ένα ωραίο γεύμα με την οικογένεια, και την πρώτη μέρα της χιλιετίας, περίμενες αγκαλιά με την κυρά και τα κουτσούβελα, να ρθει το θειάφι απο τον ουρανό να σου κάνει τα μουσούδια κοντοσούβλι. Αλλά δεν.
Πήγαινες μετά στον μπάρμπα και του ξηγιώσουν πασαλιμανιώτικα.
"Έλα δω ρε μόρτη, σύ δεν είπας ότι σήμερα θα μας πάρει ο δγιάολος;"
"Ναι τέκνο μου αλλά να, υπήρξε ένα μικρό γραφειοκρατικό λάθος, και τελικά δεν εννοούσαμε ακριβώς σήμερα αλλά σε χίλια γενικότερα"
"Ρε άσε τις μαλαγανιές και φέρε πίσω το οικόπεδο που σου γραψα".
"ΤΕΚΝΟ μου, μη, αμαρτία. Δε μπορώ να στο δώσω τώρα. Αστο καλύτερα γραμμένο σε εμάς, να είσαι καλυμμένος για όποτε καταφέρουμε να οργανώσουμε την ημέρα της Κρίσεως".
"Τι να σου πω ρε παπά, μπορεί και να χεις δίκιο".
Έτσι γινόταν κάθε λίγα χρόνια.
"Φέτος η Μέρα της Κρίσεως"
"Του χρόνου η Μέρα της Κρίσεως"
"Την άλλη Παρασκευή η Μέρα της Κρίσεως"
"Στις 31 του Φλεβάρη η Μέρα της Κρίσεως"
"Τώρα περίμενε όπου να ναι σκάει, έ-ε-έρχεται"
"Έρχεται ο Αντί-Τετοιος. ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΦΤΑΝΕΙ"
"ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΦΤΑΝΕΙ"
"ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΙΝΗΣΗ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΕΡΧΕΤΑΙ"
"Μετανοείτε, ο Αντίτετχοιος κοντεύει να φτάσει και είναι παρμένος επειδή τον κουτσούλησε ένα περιστέρι στο πέτο και ήταν το καλό Δευτεροπαρουσιάτικο κοστούμι που είχε ράψει για αυτό το λόγο στον Αρτίστι Γκαρκαλιάνοι"
Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δε συννενοούνται και μεταξύ τους τα διάφορα παρακλάδια.
Έτσι έχουμε περίπου 18 ημέρες Κρίσεων κάθε χρόνο, με μεγάλη αύξηση του φαινομένου σε χρονιές με στρογγυλά νούμερα. Ειδικά τότε με το γαμήδι το Μιλλένιουμ, πρέπει να είχαν την Ημέρα της Κρίσεώς τους όλες μαζί οι θρησκείες - γνωστές και άγνωστες και μερικές που δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να κάνουν την ημέρα της κρίσεως τους στο μιλένιουμ.
Φυσικά έχουμε βαρεθεί με τις αναβολές εδώ και τόσες χιλιάδες χρόνια.
"Αχεμ ξέρετε, ναι, όχι τώρα τελικά, ο Μεγάλος άλλαξε γνώμη"
"Μην ανησυχείτε, είχαμε ένα θεματάκι στο τελωνείο γιατί τόση Φωτιά της Κόλασης, έχει κεγαμω τους δασμούς"
"Πέσαμε λίγο έξω στους υπολογισμοί. Τί; πόσα χρόνια; Αρκετά ώστε να σε κοροϊδεύουμε μέχρι να πεθάνεις -και μετά δε θα χει σημασία. Πέφτε το φράγκο τώρα, γιατί η οργάνωση της Κρίσεως είναι δαπανηρή διαδικασία".
ΕΜΕΙΣ όμως, δεν είμαστε ερασιτέχναι ρε λαμόγια!
ΕΜΕΙΣ είμαστε συνεπείς.
ΕΜΕΙΣ όταν οργανώνουμε Ημέρα Κρίσεως, το λέμε και το ΚΑΝΟΥΜΕ.
ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ
Και το κάνουμε ΤΖΑΜΠΑ. (Αντε να μας κεράσετε κανα τσιπουράκι αλλά από την καλή σας την καρδιά, όχι υποχρεωτικά)
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ!
Πρόσκληση Ημέρας Κρίσεως Μέγα Σουβλακέα
Υ.Γ : Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να κριθούν και για τα οπίσθια προσόντα, αν επιθυμούν, είμεθα ευέλικτοι
Υ.Γ2 : Επειδή η Eskarina μας την είπε ότι δεν τάζουμε τίποτα, σε αντίθεση με τους άλλους..
Το επιχείρημα "οκ οι αλλοι τάζουν αλλά είδες πως κρατάνε τις υποσχέσεις τους" δεν έπιασε.
Οπότε ας τάξουμε και μεις.
"Τα καλύτερα μπαλκόνια κερδίζουν εισιτήριο διαρκείας στη Σουβλαντάθ, δια βίου προμήθεια μπύρας και το θαυμασμό του ιερατείου"
Νταξ τώρα;;
Υ.Γ2 : Επειδή η Eskarina μας την είπε ότι δεν τάζουμε τίποτα, σε αντίθεση με τους άλλους..
Το επιχείρημα "οκ οι αλλοι τάζουν αλλά είδες πως κρατάνε τις υποσχέσεις τους" δεν έπιασε.
Οπότε ας τάξουμε και μεις.
"Τα καλύτερα μπαλκόνια κερδίζουν εισιτήριο διαρκείας στη Σουβλαντάθ, δια βίου προμήθεια μπύρας και το θαυμασμό του ιερατείου"
Νταξ τώρα;;
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
Το μήνυμα της Τσικνοπέμπτης
Αγαπητά μου αδέλφια, φίλοι, φίλες (ειδικά εσείς με τα τσουπωτά πωπίδια και το δερματάκι-φίλντισι).
Σήμερα εορτάζουμε. Σήμερα χαιρόμεθα. Σήμερα αφήνουμε πίσω τα όποια προβλήματά μας, οικονομικά, ερωτικά, προσωπικά, επαγγελματικά και τα λοιπά και βγαίνουμε όξω να χαρούμε λίγο γιατί πολύ μαυρίλα έχει πέσει γαμώ την καταδίκη σας.
Βέβαια θα μου πεις "πόσο εύκολο είναι ρε μπάρμπα να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, μου λες;"
Και εγώ θα σου πω "τέκνο μου, μπορείς να ξεχάσεις τα πάντα αν πιείς νηστικός 4-5 σφηνάκια τσίπουρο-χειροβομβίδα. Το κακό είναι ότι θα ξεχάσεις και το όνομά σου, που μένεις και πως γυρνάς, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες".
Τα πάντα τα χει μελετήσει ο Σουβλακέας. Οίνος ευφραίνει καρδίαν λέγανε οι σοφοί πρόγονοί μας και ξέραν τι λένε. Βέβαια ήταν κατά της κατάχρησης γιατί τότε δεν είχαν γιατρούς να σου βάζουν ανταλλακτικό συκώτι όποτε οι τρανσαμινάσες σου ήταν περισσότερες και από το χρέος της Γκρέτσιας.
Πως ξεκίνησε όμως το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; Ξέρεις; Όχι. Θα σου πω για να μαθαίνεις.
Πριν χιλιάδες χρόνια, στο μικρό χωριό Άνω Χοιρομέριον Κορινθίας (που είναι τώρα τα Τρίκαλα που πάτε και τα σκάτε για κόκορα-μακαρόνια και προβατίνα γάστρα; Από την άλλη πλευρά, καμία σχέση) είχε πέσει λιμός. Ο κόσμος πείναγε, δεν έβγαινε από τα σπίτια, οι έμποροι στην αγορά ήτο απογοητευμένοι, ο Τσίπρας της εποχής καθόταν σε μια γωνιά και κράταγε μούτρα στο σύμπαν, υπήρχε πολλή γκρίνια και απαλεψιά, όπως θα λέγαμε στο στρατό.
Έτσι κύλαγε ο καιρός και ο κόσμος μιζέριαζε. Ώσπου μια σκοτεινή και μουρτζούφλα μέρα κάπου στο τέλος του μήνα Γαμηλίωνα έγινε ένα θαύμα.
Ο Σουβλακεύς τους λυπήθηκε και είπε να τους στρώσει λίγο χαρακτήρα. Έτσι έριξε ένα τελεφούνκεν στο Διόνυσο (άλλη μεγάλη μορφάρα από κει πέρα). Ο Διόνυσος εκείνη την ώρα μόλις είχε ξυπνήσει από ένα γερό μεθύσι και έπινε για να θυμηθεί τι έκανε χτες βράδυ ενώ κάτι σούπερ ντούπερ θηλυκούλια του έκαναν μασσάζ στις πατούσες και τεχνητή αναπνοή στα αμελέτητα.
Λίγο πολύ ο διάλογος ήτο ο εξής :
Σ : ΈΕΕΕΕΕΕΛΑ ρι μιλίκι, τι λέει;
Δ : Μπρος
Σ : ΙΕΛΑ ΡΕ ΜΟΥΣΚΑΡΕ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ
Δ : Ε και εγώ εγώ είμαι αλλά δε βλέπω που θα μας πάει αυτό.
Σ : Ξύπνα ρε βόϊδι και σε θέλω για δουλειά.
Δ: Ποτάκι θα κεράσεις;
Σ: Και ψητό.
Δ: Θα χει και καλλίπυγες κορασίδες;
Σ: Ε φέρε και συ καμία
Δ: Νταξ από αυτό και από κρασί, έχουμε περίσσεμα. Για πε
Σ: Ρε συ, είναι ένα χωριό το Άνω Χοιρομέριον που είναι πολύ εντάξει τυπάκια αλλά έχει πέσει πολλή μαυρίλα. Και δεν τους βοηθάει κανείς. Γουστάρεις να οργανώσουμε ένα ωραίο θαυματάκι να τους φτιάξουμε το κέφι;
Δ: Πάρτι δηλαδή;
Σ : Τέτοιο πάρτι, που θα τους φύγει η μαγκιά
Δ: Μέσα δικέ μου.
Ξημέρωνε Πέμπτη και στο χωριό η γνωστή μαυρίλα, καταχνιά και εγκατάλειψη.
Σήμερα εορτάζουμε. Σήμερα χαιρόμεθα. Σήμερα αφήνουμε πίσω τα όποια προβλήματά μας, οικονομικά, ερωτικά, προσωπικά, επαγγελματικά και τα λοιπά και βγαίνουμε όξω να χαρούμε λίγο γιατί πολύ μαυρίλα έχει πέσει γαμώ την καταδίκη σας.
Βέβαια θα μου πεις "πόσο εύκολο είναι ρε μπάρμπα να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, μου λες;"
Και εγώ θα σου πω "τέκνο μου, μπορείς να ξεχάσεις τα πάντα αν πιείς νηστικός 4-5 σφηνάκια τσίπουρο-χειροβομβίδα. Το κακό είναι ότι θα ξεχάσεις και το όνομά σου, που μένεις και πως γυρνάς, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες".
Τα πάντα τα χει μελετήσει ο Σουβλακέας. Οίνος ευφραίνει καρδίαν λέγανε οι σοφοί πρόγονοί μας και ξέραν τι λένε. Βέβαια ήταν κατά της κατάχρησης γιατί τότε δεν είχαν γιατρούς να σου βάζουν ανταλλακτικό συκώτι όποτε οι τρανσαμινάσες σου ήταν περισσότερες και από το χρέος της Γκρέτσιας.
Πως ξεκίνησε όμως το έθιμο της Τσικνοπέμπτης; Ξέρεις; Όχι. Θα σου πω για να μαθαίνεις.
Πριν χιλιάδες χρόνια, στο μικρό χωριό Άνω Χοιρομέριον Κορινθίας (που είναι τώρα τα Τρίκαλα που πάτε και τα σκάτε για κόκορα-μακαρόνια και προβατίνα γάστρα; Από την άλλη πλευρά, καμία σχέση) είχε πέσει λιμός. Ο κόσμος πείναγε, δεν έβγαινε από τα σπίτια, οι έμποροι στην αγορά ήτο απογοητευμένοι, ο Τσίπρας της εποχής καθόταν σε μια γωνιά και κράταγε μούτρα στο σύμπαν, υπήρχε πολλή γκρίνια και απαλεψιά, όπως θα λέγαμε στο στρατό.
Έτσι κύλαγε ο καιρός και ο κόσμος μιζέριαζε. Ώσπου μια σκοτεινή και μουρτζούφλα μέρα κάπου στο τέλος του μήνα Γαμηλίωνα έγινε ένα θαύμα.
Ο Σουβλακεύς τους λυπήθηκε και είπε να τους στρώσει λίγο χαρακτήρα. Έτσι έριξε ένα τελεφούνκεν στο Διόνυσο (άλλη μεγάλη μορφάρα από κει πέρα). Ο Διόνυσος εκείνη την ώρα μόλις είχε ξυπνήσει από ένα γερό μεθύσι και έπινε για να θυμηθεί τι έκανε χτες βράδυ ενώ κάτι σούπερ ντούπερ θηλυκούλια του έκαναν μασσάζ στις πατούσες και τεχνητή αναπνοή στα αμελέτητα.
Λίγο πολύ ο διάλογος ήτο ο εξής :
Σ : ΈΕΕΕΕΕΕΛΑ ρι μιλίκι, τι λέει;
Δ : Μπρος
Σ : ΙΕΛΑ ΡΕ ΜΟΥΣΚΑΡΕ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ
Δ : Ε και εγώ εγώ είμαι αλλά δε βλέπω που θα μας πάει αυτό.
Σ : Ξύπνα ρε βόϊδι και σε θέλω για δουλειά.
Δ: Ποτάκι θα κεράσεις;
Σ: Και ψητό.
Δ: Θα χει και καλλίπυγες κορασίδες;
Σ: Ε φέρε και συ καμία
Δ: Νταξ από αυτό και από κρασί, έχουμε περίσσεμα. Για πε
Σ: Ρε συ, είναι ένα χωριό το Άνω Χοιρομέριον που είναι πολύ εντάξει τυπάκια αλλά έχει πέσει πολλή μαυρίλα. Και δεν τους βοηθάει κανείς. Γουστάρεις να οργανώσουμε ένα ωραίο θαυματάκι να τους φτιάξουμε το κέφι;
Δ: Πάρτι δηλαδή;
Σ : Τέτοιο πάρτι, που θα τους φύγει η μαγκιά
Δ: Μέσα δικέ μου.
Ξημέρωνε Πέμπτη και στο χωριό η γνωστή μαυρίλα, καταχνιά και εγκατάλειψη.
To Άνω Χοιρομέριον τα ξημερώματα της πρώτης Τσικνοπέμπτης
Γύρω στις 4 το απόγευμα ο Διόνυσος άκουσε μια φωνή στα ώτα του.
"ΞΥΠΝΑ ΡΕ ΚΑΡΜΠΟΓΥΦΤΑ, ΤΟ ΠΑΡΤΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ"
Αγουροξυπνημένος και ακόμα μέσα στη ζαλούρα, πετιέται ο Ντένις, βάζει τη χλαμύδα (στραβά) αρπάει τον Πάνα και τη φλογέρα του , μερικούς Σάτυρους, κάτι Νύμφες, κάτι Σειληνούς και βάζει τα πόδια στον ώμο να πάει Άνω Χοιρομέριον.
Κρύβονται στο δασάκι στις παρυφές του χωριού. Περίμεναν το σύνθημα.
Με το που έπιασε να νυχτώνει, ξαφνικά πυκνοί καπνοί έπνιξαν το χωριό.
H απαρχή του θαύματος (Inception για τους αγγλοσαξωνομαθείς)
Ο κόσμος άρχισε να πανικοβάλλεται γιατί αφ ενός μεν ήταν κοντά ο Πάνας, αφ ετέρου δε όταν βλέπεις ξαφνικά τέτοιο ντουμάνι, κλάνεις παστοκύδωνο. Και τότε ο Σουβλακεύς έριξε το σύνθημα
Σ : "ΝΤΟΥ ΡΕ!"
......
Σ : ΝΤΟΥ ΛΕΩ!!
......
......
......
Σ: ΞΥΠΝΑ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΠΕΚΡΟΥΛΙΑΚΑ, ΝΤΟΥ ΛΕΜΕ ΝΤΟΥ!!
Δ: ΤΙ ΝΤΟΥ ΡΕ ΣΟΥΒΛΑΚΕΑ;
Σ: ΜΑΝΙ
Δ: Ε-ΧΙΚ-Ε;
Σ : ΝΤΟΥ-ΜΑΝΙ ξύπνα ρε τι είπαμε!! ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΡΕ, ΝΤΟΥ-ΜΑΝΙ!
Και παίρνει μπροστά ο Ντένις με την κουστωδία του.
Και η ομίχλη μετατρέπεται σε ευωδιαστή τσίκνα από ψητά. Και μέσα στην αιθέρια αχλύ διαγράφονται οι σιλουέτες των κοντοσουβλίων και των γουρουνακίων που ψήνονται. Και δίπλα τους η μπάντα του Πάνα να βαράει ροκιές, καλαματιανά, πανκιές, ντίσκο, σκα, ρέγγε. Και οι Νύμφες ημίγυμνες να χορεύουν -αλλά όχι όπως οι καμένες γκόμενες του ΣΥΡΙΖΑ στα πάρτυ με πειραματικό ρεγγεχιπχοπραπτζαζφανκσοουλεθνικ- .
Και στη μέση του χωριού τρεις κρουνοί άρχισαν να ρέουν μπύρα, τσίπουρο και κρασά.
Και οι κάτοικοι ξεψάρωσαν και άρχισαν δειλά δειλά να τσιμπάνε και να πίνουν.
Μέσα σε δύο ώρες στην κεντρική πλατεία του χωριού γινόταν της Μαινάδας το κάγκελο.
Χορεύανε γυμνοί κρατώντας μπούτια (ψητά) στο αριστερό και μπούτια(ζωντανά) στο δεξί - εξ ου και το "δεν ξεύρει η αριστερά τι ποιεί η δεξιά", ο Διόνυσος ντυμένος παπαροκάς να χορεύει μέσα στο συντριβάνι, τα Σουβλοχίμ να φασώνονται με τη Δημαρχέσσα, ο Δήμαρχος να τραγουδάει καραόκε αγκαλιά με τον Πάνα "Καραπιπεριμ πιπερίμ πιπερίμ", οι κάτοικοι ταυτόχρονα να τρώνε να πίνουν και να μπαλαμουτιάζονται.. Χαμός σου λέω. Γέλιο, τραγούδι, φαϊ, χορός, σεξ, κεγαμώ τις φάσεις.
Και παντού γύρω η ιερά τσίκνα να αγκαλιάζει το πλήθος και να του απορροφά τον καημό, τη δυστυχία τους ρευματισμούς και την ποδάγρα.
Το άλλο πρωί τίποτα δεν ήταν το ίδιο.
Οι κάτοικοι ξύπνησαν χαρούμενοι, ευδιάθετοι και χωρίς κανένα σημάδι του τι είχαν περάσει τόσο καιρό.
Το χωριό, αγνώριστο.
To Άνω Χοιρομέριον μετά το πάρτυ
Και σε μια γωνιά στην άκρη του χωριού, ο Σουβλακέας, ο Πάνας και ο Διόνυσος, ροχάλιζαν ευχαριστημένοι και μακάριοι, γιατί για άλλη μια φορά είχαν γιατρέψει τον κόσμο από τα δεινά του, χωρίς να ζητήσουν κανένα αντάλλαγμα, πέραν από αυτό το τεράστιο χαμόγελο που ήταν ζωγραφισμένο στα χείλη των κατοίκων.
Εδώ τελειώνει η ιστορία της πρώτης Τσικνοπέμπτης.
Ευοί Ευάν αδέλφια.
Να στε καλά
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
Κρεσφόντης ο Όμορφος
Σήμερα η εκκλησία του Μέγα Σουβλακέα τιμά τη μνήμη (;;; δεν είμαστε και σίγουροι, δες παρακάτω)του Κρεσφόντη του Όμορφου, γνωστού γόητα της αρχαιότητας, με πάνω απο 6500 καταγεγραμμένες κατακτήσεις. Ο Κρεσφόντης ήτο μάστορας στο σουτζουκάκι το οποίο και εμπότιζε με ειδικά αφροδισιακά βότανα και κουτούπωνε τα κοριτσούδια. Σήμερα θεωρείται προστάτης της ν-απλής συνουσίας και της ερωτικής ορμής.
Ο Κρεσφόντης σε τιμητικό νόμισμα της πατρίδος του
Γεννημένος το 860 π.χ σε ένα χωριό της Θήρας, ήτο γόνος κτηνοτρόφων και σουβλατζήδων. Η Θήρα ήταν γνωστή για τα σουβλάκια της από τότε όπως και για τον τουρισμό της. Ο μικρός Κρεσφόντης λοιπόν, κυκλοφορούσε το πρωί στα βουνά σαλαγώντας κατσίκια με τον παππού Φερεκύδη και το απόγευμα έπιανε δουλειά στο κρατευτήριο "Η Καλλίπυγος Αφροδίτη" στο σημείο που και τώρα είναι τα αντίστοιχα σουβλατζίδικα των Φηρών.
Πρόσφατα ανακαλυφθέντες "κρατευτές" από την αρχαία Θήρα
Τους καλοκαιρινούς μήνες,το νησί τίγκαρε στις 18χρονες Μυκηναίες, Μινωϊτισες, Κυκλαδίτισες, ακόμα και γκρουπ με φοιτήτριες από τη Φοινίκη και ενίοτε την Αίγυπτο. Δεν ήταν σπάνιες και κάτι Ετρούσκες από Ιταλία μεριά, αλλά αυτές παραήταν χίπισες και οι ντόπιοι δεν τις γούσταραν επειδή δεν είχαν φράγκο.
Ο μικρός Κρεσφόντης λοιπόν, που ήταν και παιδί της πιάτσας, δεν άργησε να νοιώσει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα σε πολύ νεαρή ηλικία. Τόσος ποδόγυρος τριγύρω, δεν άντεξε το παιδί, έτσουζε και κάτι θηραϊκές μπύρες στη ζούλα από τον πατέρα του, να η ζέστη, να το αλκοόλ να αυτή η κουκλάρα η Μινωϊτισα, σε ηλικία 11 1/2 ετών ο Κρεσφόντης έγινε άντρας πίσω από το μαγαζί του μπαμπά, κάτω από τα σκαλάκια. Εκεί που σε 2600 χρόνια περίπου θα άνοιγε το Tithora. Από κει και πέρα ο μικρός γόης, έμαθε τα κόλπα και έγινε μάστορας. Και στον κρατευτή και στο καμάκι. Άλλωστε μην ξεχνάμε και την προφανή φαλλικότητα του σουβλακίου το οποίο μετατρέπεται σε εντονότατο σεξουαλικό υποννοούμενο την ώρα που διαπερνά την τρυφερή σάρκα του κρέατος..
Στα αρχαία Φηρά, ο Κρεσφόντης είχε το παρωνύμιο "σατυρίζων" και "διακορευτής". Αν ήταν πιο μπροστά τεχνολογικά μπορεί να τον έβγαζαν "Πυραυλοκίνητο" ή "Οδοστρωτήρα".Οι άθλοι του στο σουβλατζίδικο και στο "καμάκιον" ξεπέρασαν τα όρια της βουκολικής Θήρας και έφτασαν μέχρι την Αθήνα. Όταν είχε γίνει πλέον 18, η φήμη του κόντευε να φτάσει στην Κίνα. Ο τουρισμός στη Θήρα είχε ανέβει 1000% και το καλοκαίρι γινόταν πατείς με πατώ σε. Άρχισαν να ανοίγουν οι πρώτες μεγάλες δισκοθήκες, τα μικρά και άνετα "συναγελαστήρια" καθώς και οι Κυκεωνίες, μια και οι αρχαίοι το πρωί δεν έπιναν καφέ, αλλά κυκεώνα και έτρωγαν ακράτισμα. Και όλα αυτά ως αποτέλεσμα των υπερδραστήριων γεννετήσιων αδένων του Κρεσφόντη.
Γράφει ο ιστορικός της εποχής Φυστίκιος ο Αλμυρός :
"Την 1η Μουνιχίωνα (ο Μάιος ζώα αμόρφωτα) στη Θήρα ξεκινούσι τα Μεγάλα Κρατευτήρια. Ο κόσμος εορτάζει 7 μέρες και εφτά νύχτες με κρέας ψητόν, θηραϊκό ζύθο και χορόν. Εις τα περισινά Κρατευτήρια ο Κρεσφόντης ο Όμορφος κατόρθωσε να παραμείνει ξάγρυπνος για 7 μερόνυχτα, το πρωί ψήνοντας και πουλώντας σουβλάκια και σουτζουκάκια και το βράδυ συναγελαζόμενος με την αφρόκρεμα των επισκεπτριών της νήσου, πολλές φορές επιδιδόμενος σε συνουσία και βακχικάς καταστάσεις, με πλείστες όσες ταυτοχρόνως, παράλληλα ή κατά σειρά.Σύμφωνα με προχείρους υπολογισμούς ο Κρεσφόντης επώλησε πέρισυ 12500 σουβλάκια και εσυνουσιάσθη με περίπου 765 νεανίδας όλων των χρωμάτων και προελεύσεων. Προφανώς ο ερωτικός αυτός Κολοσσός είναι ευλογημένος από όλους τους Θεούς του Έρωτα που γνωρίζομεν, και ίσως από μερικούς που δεν γνωρίζωμεν, ακόμα ακόμα και από μερικούς που ξεπήδησαν εκ του Ερέβους σπεσιάλ ίνα τον ευλογήσουσι".
Η Θήρα σήμερα είναι γνωστή για τη φάβα και τις ληστρικές τιμές, αλλά τότε ήταν γνωστή για το σουβλάκι, τη μπύρα και τον Κρεσφόντη. Κατά ένα περίεργο τρόπο το μαγαζί της οικογένειάς του έκανε τρελλές πωλήσεις σε σχέση με τα υπόλοιπα, έχοντας κατά 98% στην πελατεία του ωραίες γυναίκες. Αυτό σύμφωνα με τους ιστορικούς εξηγείται με πολλούς τρόπους. Η επικρατούσα εξήγηση είναι ένας συνδυασμός των δύο πιο "δεύτερων" : Ο Κρεσφόντης έριχνε στο μείγμα μπαχαρικών μικρές ποσότητες αιδοιοδιεγερτικού και έτσι όσες έτρωγαν από το κρατευτήριό του αισθανόντουσαν μια περίεργη θέρμη να τις κατακλύζει. Ήταν και εντελώς για εντελώς ομορφόπαιδο, ήταν γλυκομίλητος, αττακαδόρος και τζιμάνι, ε δεν ήθελε πολύ. Στενάζαν οι σωμιέδες.
Ο θρύλος του είναι τόσο μεγάλος, που κυκλοφορεί ο μύθος πως ακόμα και η Αφρόδω του κατσε ένα ηλιοβασίλεμα στην Οία. Ως απόδειξη οι ντόπιοι χρησιμοποιούν κάποια βαθουλώματα σε μια πέτρα που αν έχεις λίγη φαντασία μπορείς να αντιστοιχίσεις σε δύο παλάμες ανοιχτές, δυό γόνατα παραπίσω και 10 αποτυπώματα από δάχτυλα ποδιού, παράλληλα σε αυτά ένα διπλό ωοειδές βαθούλωμα που προσομοιάζει με γυναικεία οπίσθια. Ο θρύλος λέει πως αυτά άφησε από πίσω της η Αφρόδω όταν την εβόλεψε ο Κρεσφόντης και πως όποια γυναίκα κάτσει εκεί πάνω και κουμπώσει καλά, έχει ιδανικές αναλογίες, ήτοι επιστημονικά "αβυσσαλέα κωλάρα".
Υπάρχει και ένας άλλος θρύλος που λέει πως για αυτές του τις ιδιότητες και για τη μαστοριά του στο σουβλάκι ο Σουβλακέας έδωσε στον Κρεσφόντη αιώνια νιάτα και σφρίγος και οτι ακόμα κυκλοφορεί ανάμεσά μας, χαλαρώνοντας την ατμόσφαιρα και προάγοντας το καλό πατροπαράδοτο σεξ χωρίς απαιτήσεις.
Για αυτό και σήμερα, κόντρα στις άλλες φλωριές των άλλων, εμείς ενθυμούμεθα τον Κρεσφόντη τον Όμορφο και σας προτρέπουμε να χαρείτε τη ζωή, τον έρωτα, τα ψητούρια και τα μπυρόνια.
Και αν φάτε κανα σουβλάκι και σας γυαλίσει ο Σουβλατζής, μπορεί να είστε πολύ τυχερές και να πετύχετε τον Κρεσφόντη τον Όμορφο...
Ιστορικό Υ.Γ : Το όνομα "Κρεσφόντης" μου κόλλησε χτες που έριξα ένα γρήγορο διαβασματάκι στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη. Αν θυμάμαι καλά ήταν και ένας από τους απευθείας απογόνους του Ηρακλή. Αυτά περί σύγκρισης με την πραγματικότητα.
Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010
Γκιούλμπασι το Πελοποννησιακόν
Πιστοί μου, αδέρφια μου, γκομενάκια
Σας έλειψα, το ξέρω, αλλά ένεκα αι καταστάσεις και οι συγκυρίες, να κάτι έκτακτα σουβλέλαια που έπρεπε να κάνω, να κάτι πιστές πολύ ζουμερές που θέλαν την πνευματική μου καθοδήγηση, ε άνθρωψ είμαι, που να τα προλάβω όλα. Γύρισα όμως δριμύτερος και να ετοιμάζεστε για το χειμώνα που φέτος προβλέπω ότι θα είναι πολύ καλοκαιρινός. (Αν πέσω μέσα θα είμαι και γαμώ τους προφήτες, αν πέσω έξω, θα βρω κάποια χαζή δικαιολογία που θα καταπιείτε αμάσητη)
Σήμερα σας φέρνω μια συνταγή νόστιμη, εξόχως κρασο- και μπυρό-τραβηχτική. (να θυμηθώ να σας βγάλω και τη συνταγή της καπνιστής weiss που έφτιαξα. Βασικά, να πάτε στο www.beer.gr να τη δείτε.)
Γκιούλμπασι λοιπόν, ή γιούλμπασι :
Πρόκειται για μια συνταγή που απαντάται κυρίως στην Πελοπόννησο. Οι ρίζες της συνταγής και της ονομασίας χάνονται βαθιά στις ομίχλες της ιστορίας, όταν ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουϊνος με το Γοδεφρείδο ντε Μπουγιόν (τι διάλο, τα ίδια ονόματα είχαν όλοι), έκαναν ένα τουρ της Πελοποννήσου, από τον οποίο μάλιστα προέκυψαν αρκετοί ιστορικοί νεολογισμοί. Όπως π.χ η ονομασία "Βατικανό" η οποία είναι ελληνικής προελεύσεως - Ήταν ο Βιλλαρδουϊνος με τον Γκοφρουά κάπου έξω από το Γύθειο και ήθελαν να πάνε να πάρουν κρεμμύδια βατικιώτικα, αλλά είχαν ψιλοχαθεί. Οπότε ρώτησαν έναν ντόπιο, δείχνοντας προς τα δεξά "Βάτικα;;" και ο ντόπιος απάντησε "Βάτικα, νο. Δις γουέι". Ε κει πολύ τους άρεσκε που χάθηκαν και από τότε όλο Βάτικα-νο Βάτικα-νο λέγαν μεταξύ τους και έμεινε και το πρότειναν και στον Πάπα και πολύ του έκανε κέφι και τουτουνού.
Το Γκιούλμπασι λοιπόν αρχικά δεν είχε όνομα ή είχε κάποιο φλώρικο φράγκικο όνομα όπως "Ζεμπλιμπλι λεφλέρ Φού". Λα ξεράσω δηλαδή.
Ήταν ένα μεσημέρι που λέτε, που ο Βιλλαρδουίνος και ο Γκοφρουά το χαν ρίξει στο τάβλι, αφού είχαν ρίξει κάτι μανή-κια σε μερικά έξτρα λαρτζ γκομενάκια στη Μάνη (εξ'ού και το "μανή-κια" και ουχί μανίκια). Είχαν παίξει φεύγα και πλακωτό που λέτε ο Βιλλαρδουίνος και ο Γκοφρουά ντε Μπουγιόν και περίμεναν το Μανωλάκη το χαζό μάγερα να τους φέρει το φαϊ, να φαρμακώσουν κανα τρίκιλο στις γαστέρες τους, να πάνε για τούφες μετά. Ε ήταν το σκορ 5-4 και είχαν παίξει και πλακωτό και φεύγα.
Οπότε λέει ο Βιλλαρδουϊνος στο Γκοφρουά
"Γκιούλ;" (εννούσε το παιχνίδι, αμόρφωτοι)
Απαντά ο Γκοφρουάς
"Μπα"
Εκείνη την ώρα σκάει ο μάγειρας ο Μανωλάκης ο χαζός με την ταψάρα το φαϊ, και επειδή ο Βιλλαρδουϊνος πολύ τον έκανε κέφι, σκέφτηκε μπας και παίξει μαζί του.Οπότε τον ρωτάει
"Συ;"
Οπότε και ο Μανωλάκης που δεν ήταν και το πιο λαμπρό αστέρι, τους κοιτάει με απορία, φαντάζεται ότι κάτι είπαν στα γαλλικά για το φαϊ, τους δείχνει το ταψί και λέει : "Ουϊ. Ουϊ. Γκιουλ-Μπα-Συ".
Ο Βιλλαρντουάν και ο Γκοφρουά λέρωσαν τα βρακάκια τους από τα γέλια, αλλά μια χαρά το τσάκισαν το φαϊ και το κρασί και τα λοιπά και μετά πήγαν και ψοφοντάρεψαν και α στο διάτανο κιόλας πολύ μας ταλαιπώρησαν.
Και από τότε έμεινε το "Γκιούλμπασι".
Έτσι για να ξεστραβώνεστε κιόλας. Όλο φαϊ-ποτό-φαϊ, θα σκάσετε και θα πλαντάξετε. Μούσκαροι.
Πάμε τώρα για μια κλασσική γιουλμπασοσυνταγή. Γίνεται με οποιοδήποτε συνδυασμό των κρεάτων που βλέπουτε, αλλά εγώ προτιμώ χοιρινό-πρόβατο (αλλά έχω φάει και χοιρινό-πρόβατο-κοτόπουλο και ήτο λουκούμι)
2 κιλά χοιρινό μπούτι
1 κιλό μοσχαράκι ψαχνό (κυλότο καλύτερα)
1 κιλό προβατάκι μπούτι
Σκόρδο όσο γουστάρεις (3-4 σκελίδες, μη σου πω και 5)
Ένα μιξ αλατοπίπερου -μπόλικο
Κανα μισόκιλο κεφαλογραβιέρα
2 ντομάτες κομμένες φέτες
1 μπύρα του συρμού, παγωμένη μέχρι αηδίας
1 τσιγάρο
λαδόκολλες
σπάγκο
Πλένουμε καλά τα κρέατα και τα στεγνώνουμε. Άλλοι δεν τα κόβουν, εγώ όμως τα κόβω σε χοντρά κομμάτια και τα αναμειγνύω. Κόβουμε το σκόρδο σε χοντρά κομματάκια επίσης. Αν δεν έχετε κόψει τα κρέατα, τους κάνετε τρυπούλες με μαχαιράκι, βάζετε σε κάθε τρύπα αλατοπίπερο και σκόρδο. Αν τα κόψετε, δε χρειάζεται να κοπιάσετε. Βάζετε τα κρέατα σε λεκάνη, ρίχνετε το σκόρδο και το αλατοπίπερο και αναδεύετε να πάει παντού. Σε περίπτωση που υπάρχει και χρόνος, τα αφήνετε και όλο το βράδυ να τραβήξουν.
Κόβετε το τυρί σε κομματάκια και το ρίχνετε στο μπολ, κρατάτε και μια ποσότητα για να πέσει από πάνω πριν το τύλιγμα.
Απλώνετε δύο λαδόκολλες στον πάγκο και μπουρδάρετε από πάνω τα κρέατα. Προσέχτε όσο το δυνατόν περισσότερο να είναι "ομοιόμορφα" κατανεμημένα όλα τα υλικά. Ανοίγετε τη μπύρα και ανάβετε το τσιγάρο. Πίνετε τη μισή με μια κατεβασιά και τραβάτε μια τζούρα. Πάτε στο σαλόνι και βάζετε μουσική να παίζει, κατά προτίμηση Motorhead ή AC/DC ή αν ακούτε σκυλάδικα, U2.
Τελειώνετε το τσιγάρο και τη μπύρα και συνεχίζετε. Ομοιομορφοαπλώνετε το κρέας πάνω στη λαδόκολλα και από πάνω βάζετε το υπόλοιπο τυρί. Από πάνω πάνω βάζετε τις ντομάτες κομμένες σε φέτες. (Όποιος θέλει μπορεί και να τις βάλει ψιλοκομμένες μέσα στο κρέας). Τυλίγετε σφιχτά και δένετε με το σπάγγο.
Εγώ το ψήνω ένα 6ωρο γύρω στους 180-200. Προ 3 εβδομάδων το φαγα ψημμένο σε φούρνο επαγγελματικό, 9 ώρες. Ήταν λουκούμι, δε μπορούσες να το πιάσεις με το πηρούνι.
Καλή όρεξη και Σουβλόγησον
Σας έλειψα, το ξέρω, αλλά ένεκα αι καταστάσεις και οι συγκυρίες, να κάτι έκτακτα σουβλέλαια που έπρεπε να κάνω, να κάτι πιστές πολύ ζουμερές που θέλαν την πνευματική μου καθοδήγηση, ε άνθρωψ είμαι, που να τα προλάβω όλα. Γύρισα όμως δριμύτερος και να ετοιμάζεστε για το χειμώνα που φέτος προβλέπω ότι θα είναι πολύ καλοκαιρινός. (Αν πέσω μέσα θα είμαι και γαμώ τους προφήτες, αν πέσω έξω, θα βρω κάποια χαζή δικαιολογία που θα καταπιείτε αμάσητη)
Σήμερα σας φέρνω μια συνταγή νόστιμη, εξόχως κρασο- και μπυρό-τραβηχτική. (να θυμηθώ να σας βγάλω και τη συνταγή της καπνιστής weiss που έφτιαξα. Βασικά, να πάτε στο www.beer.gr να τη δείτε.)
Γκιούλμπασι λοιπόν, ή γιούλμπασι :
Πρόκειται για μια συνταγή που απαντάται κυρίως στην Πελοπόννησο. Οι ρίζες της συνταγής και της ονομασίας χάνονται βαθιά στις ομίχλες της ιστορίας, όταν ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουϊνος με το Γοδεφρείδο ντε Μπουγιόν (τι διάλο, τα ίδια ονόματα είχαν όλοι), έκαναν ένα τουρ της Πελοποννήσου, από τον οποίο μάλιστα προέκυψαν αρκετοί ιστορικοί νεολογισμοί. Όπως π.χ η ονομασία "Βατικανό" η οποία είναι ελληνικής προελεύσεως - Ήταν ο Βιλλαρδουϊνος με τον Γκοφρουά κάπου έξω από το Γύθειο και ήθελαν να πάνε να πάρουν κρεμμύδια βατικιώτικα, αλλά είχαν ψιλοχαθεί. Οπότε ρώτησαν έναν ντόπιο, δείχνοντας προς τα δεξά "Βάτικα;;" και ο ντόπιος απάντησε "Βάτικα, νο. Δις γουέι". Ε κει πολύ τους άρεσκε που χάθηκαν και από τότε όλο Βάτικα-νο Βάτικα-νο λέγαν μεταξύ τους και έμεινε και το πρότειναν και στον Πάπα και πολύ του έκανε κέφι και τουτουνού.
Το Γκιούλμπασι λοιπόν αρχικά δεν είχε όνομα ή είχε κάποιο φλώρικο φράγκικο όνομα όπως "Ζεμπλιμπλι λεφλέρ Φού". Λα ξεράσω δηλαδή.
Ήταν ένα μεσημέρι που λέτε, που ο Βιλλαρδουίνος και ο Γκοφρουά το χαν ρίξει στο τάβλι, αφού είχαν ρίξει κάτι μανή-κια σε μερικά έξτρα λαρτζ γκομενάκια στη Μάνη (εξ'ού και το "μανή-κια" και ουχί μανίκια). Είχαν παίξει φεύγα και πλακωτό που λέτε ο Βιλλαρδουίνος και ο Γκοφρουά ντε Μπουγιόν και περίμεναν το Μανωλάκη το χαζό μάγερα να τους φέρει το φαϊ, να φαρμακώσουν κανα τρίκιλο στις γαστέρες τους, να πάνε για τούφες μετά. Ε ήταν το σκορ 5-4 και είχαν παίξει και πλακωτό και φεύγα.
Οπότε λέει ο Βιλλαρδουϊνος στο Γκοφρουά
"Γκιούλ;" (εννούσε το παιχνίδι, αμόρφωτοι)
Απαντά ο Γκοφρουάς
"Μπα"
Εκείνη την ώρα σκάει ο μάγειρας ο Μανωλάκης ο χαζός με την ταψάρα το φαϊ, και επειδή ο Βιλλαρδουϊνος πολύ τον έκανε κέφι, σκέφτηκε μπας και παίξει μαζί του.Οπότε τον ρωτάει
"Συ;"
Οπότε και ο Μανωλάκης που δεν ήταν και το πιο λαμπρό αστέρι, τους κοιτάει με απορία, φαντάζεται ότι κάτι είπαν στα γαλλικά για το φαϊ, τους δείχνει το ταψί και λέει : "Ουϊ. Ουϊ. Γκιουλ-Μπα-Συ".
Ο Βιλλαρντουάν και ο Γκοφρουά λέρωσαν τα βρακάκια τους από τα γέλια, αλλά μια χαρά το τσάκισαν το φαϊ και το κρασί και τα λοιπά και μετά πήγαν και ψοφοντάρεψαν και α στο διάτανο κιόλας πολύ μας ταλαιπώρησαν.
Και από τότε έμεινε το "Γκιούλμπασι".
Έτσι για να ξεστραβώνεστε κιόλας. Όλο φαϊ-ποτό-φαϊ, θα σκάσετε και θα πλαντάξετε. Μούσκαροι.
Πάμε τώρα για μια κλασσική γιουλμπασοσυνταγή. Γίνεται με οποιοδήποτε συνδυασμό των κρεάτων που βλέπουτε, αλλά εγώ προτιμώ χοιρινό-πρόβατο (αλλά έχω φάει και χοιρινό-πρόβατο-κοτόπουλο και ήτο λουκούμι)
2 κιλά χοιρινό μπούτι
1 κιλό μοσχαράκι ψαχνό (κυλότο καλύτερα)
1 κιλό προβατάκι μπούτι
Σκόρδο όσο γουστάρεις (3-4 σκελίδες, μη σου πω και 5)
Ένα μιξ αλατοπίπερου -μπόλικο
Κανα μισόκιλο κεφαλογραβιέρα
2 ντομάτες κομμένες φέτες
1 μπύρα του συρμού, παγωμένη μέχρι αηδίας
1 τσιγάρο
λαδόκολλες
σπάγκο
Πλένουμε καλά τα κρέατα και τα στεγνώνουμε. Άλλοι δεν τα κόβουν, εγώ όμως τα κόβω σε χοντρά κομμάτια και τα αναμειγνύω. Κόβουμε το σκόρδο σε χοντρά κομματάκια επίσης. Αν δεν έχετε κόψει τα κρέατα, τους κάνετε τρυπούλες με μαχαιράκι, βάζετε σε κάθε τρύπα αλατοπίπερο και σκόρδο. Αν τα κόψετε, δε χρειάζεται να κοπιάσετε. Βάζετε τα κρέατα σε λεκάνη, ρίχνετε το σκόρδο και το αλατοπίπερο και αναδεύετε να πάει παντού. Σε περίπτωση που υπάρχει και χρόνος, τα αφήνετε και όλο το βράδυ να τραβήξουν.
Κόβετε το τυρί σε κομματάκια και το ρίχνετε στο μπολ, κρατάτε και μια ποσότητα για να πέσει από πάνω πριν το τύλιγμα.
Απλώνετε δύο λαδόκολλες στον πάγκο και μπουρδάρετε από πάνω τα κρέατα. Προσέχτε όσο το δυνατόν περισσότερο να είναι "ομοιόμορφα" κατανεμημένα όλα τα υλικά. Ανοίγετε τη μπύρα και ανάβετε το τσιγάρο. Πίνετε τη μισή με μια κατεβασιά και τραβάτε μια τζούρα. Πάτε στο σαλόνι και βάζετε μουσική να παίζει, κατά προτίμηση Motorhead ή AC/DC ή αν ακούτε σκυλάδικα, U2.
Τελειώνετε το τσιγάρο και τη μπύρα και συνεχίζετε. Ομοιομορφοαπλώνετε το κρέας πάνω στη λαδόκολλα και από πάνω βάζετε το υπόλοιπο τυρί. Από πάνω πάνω βάζετε τις ντομάτες κομμένες σε φέτες. (Όποιος θέλει μπορεί και να τις βάλει ψιλοκομμένες μέσα στο κρέας). Τυλίγετε σφιχτά και δένετε με το σπάγγο.
Εγώ το ψήνω ένα 6ωρο γύρω στους 180-200. Προ 3 εβδομάδων το φαγα ψημμένο σε φούρνο επαγγελματικό, 9 ώρες. Ήταν λουκούμι, δε μπορούσες να το πιάσεις με το πηρούνι.
Καλή όρεξη και Σουβλόγησον
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Η μεγαλύτερη κρυφή παγκόζμια συνωμοσία
Στην αρχή ήταν το σύμπαν, σε σχήμα ελλειπτικού παραβολοειδούς αλλά παρ'όλα αυτά έμοιαζε με ένα μεγάλο τετράγωνο φακοειδές αμπαζούρ με δύο τρύπες κάτω από την αριστερή (όπως βγαίνεις) πόρτα.
Στο σύμπαν δημιουργήθηκαν διάφορες τελίτσες σα μυγοχέσματα πάνω στην αλουμινοειδή υφασμάτινη επίστρωση της καλύπτρας του αμπαζούρ και αυτες οι τελίτσες ήταν οι κόζμοι του κόζμου και όποιος έχει αντίρρηση ας αποδείξει το αντίθετο.
Ο Μέγας Σουβλακέας με τη Σοφία (ωραίο γκομενάκι και τσουπωτό τσουπωτό) ουδόλως νοιαζόταν για τα κοζμικά καθοτι ήταν μια περίοδος που γινόσαντε τρελλά πάρτια στη Σουβλαντάθ, με άπειρα ψητούρια, μπυρόνια, κρασόνια, τσίπουρα και ρακόμελα, και πέρναγαν μέγκλα. Μάλιστα ένα από τα μεγαλύτερα πουλ πάρτυ ξεκίνησε μια Παρασκευή κατά τις 7 το απόγευμα και τελείωσε ένα εκατομμύριο χρόνια και 25 λεπτά αργότερα γιατί θυμήθηκαν ότι είχαν σβήσει τον Ήλιο , το Βέγα, το Σείριο τον Μπετελγέζ και καμιά 40αριά ήλιους ακόμα για να κάνουν ατμόσφαιρα, και είχε παγώσει το σύμπαν τριγύρω. Οι Πλειάδες που είχαν αφήσει αναμμένες για να διαχέουν αυτό το απαλό μπλε φως, μαζί με το νεφέλωμα του Ορίωνα και το Crab, για έξτρα σούπερ ντούπερ λέιζερ εφφέ, είχαν πολύ σαϊκεντέλικ αποτέλεσμα αλλά με τόσους ήλιους σβηστούς, τα ψητά κρυώναν πολύ γρήγορα.
Και τότε, στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να ξανανάψουν τα φώτα, ξεκίνησε η μεγαλύτερη πανγκόζμια-διασυμπαντική-διαστρική και αντισυστημική συνωμοσία που ταλανίζει το σύμπαν μας, και 14 σύμπαντα παραδίπλα (λόγω υπερσυμμετρικής αντιχητικής διασπαστικής συνήχησης στη μπάντα των 23,32 kHz και κάτι ψιλά).
Αραχνοειδείς πράκτορες του Σαλατανά (ως γνωστόν ο Σαλατανάς έχει μέγιστη συνεργασία με όλα τα έντομα, και αυτή είναι η βάση της συνωμοσίας) ξεχύθηκαν στο σύμπαν και πήραν θέσεις μάχης. Τότε μάλιστα οι αράχνες δεν ήταν όπως είναι σήμερα, μικρές τριχωτές και τα λοιπά. Αλλά τεράστιες, με ωραία βυζιά, διπολική διαταραχή και εντελώς ανορθόγραφες, όπως αυτή :
Το σχέδιο του Σαλατανά και της σαλατανικής του συνεργάτιδος, Μπροκολίθρας ήταν απλό, ύπουλο και τριφασικό, σα το ρεύμα της ΔΕΗ, μόνο που κόστιζε πολύ λιγότερο :
Φάση 1 : Δημιουργία μικρότερων, ευελικτότερων, ασχημότερων και διεισδυτικότερων εντομοειδών, κατάλληλων για όλα τα κλίματα, μήκη, πλάτη, πλανήτες και με αντάπτορες για ρεύμα 220 βολτ και αγγλικές μπρίζες.
Φάση 2 : Research and development, dissemination και exploitation σε τεχνικές αποδόμησης, αποσύνθεσης, απόφραξης και Άπω Ανατολής, σε συνδυασμό με προηγμένες και εξελιγμένες μεθόδους stealth, blitzkrieg, κατσαπλιαδοwar και κατασκευής κομπολογιών από τετηγμένες ρητίνες.
Φάση 3 : Ανηλεής και διαρκής ανένδοτη επίθεση σε όλα τα κρεατικά και τα αλκοολούχα με σκοπό την πλήρη καταστροφή και εξαφάνισή τους ακόμα και σε συνθήκες ανορθόδοξου πολέμου.
Έτσι λοιπόν, μετά στο μεσοδιάστημα μέχρι να ξανανάψουν τα φώτα, και επειδή ως γνωστόν οι Σαλατανικές δυνάμεις δρουν εκτός τόπου και χρόνου, οι 2 φάσεις ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Σαν αποτέλεσμα είχαν να δημιουργηθούν σκώληκες, γαιοσκώληκες, μεταξοσκώληκες, κρεατοσκώληκες, κρεατόμυγες, αλογόμυγες, μύγες με μπλε φτερά, μύγες με κίτρινα φτερά, μύγες με ανάποδα φτερά, σερβιέτες με φτερά, φτερά με μύγες, φτερά και πούπουλα, μύγες με πούπουλα, μαξιλάρια με πούπουλα, μύγες με μαξιλάρια, μαξιλάρια με μύγες, διασπαστικά βακτήρια (που σε μερικές χώρες με την πάροδο του χρόνου έχουν αποκτήσει ανθρώπινες διαστάσεις και έχουν φτιάξει και αριστερά κόμματα), κωλοβακτηρίδια, φυκοβακτιρίδια, μαλακοβακτηρίδια, μύκητες, κρεατομύκητες, μύκητες εξειδικευμένοι στο χοιρινό, στο κοτόπουλο, στο βοδινό, κεμπαπομύκητες, πιτογυρομύκητες, γυρογυρομύκητες, μύτηκες, τζιτζιφρίδια, τσιτσιμπίρδια, μπυροβλάσταρα, κρεατοφλίγκαρα και σπλιγκουλοζέρβουλα. Και αυτά είναι μόνο λίγα από τα πούστικα όπλα αυτής της ξυννισμένης τσομπανολούγκρας, του Σαλατανά, που κακοχρονονάχει και αυτός και οι ξυρισμένες γάμπες του. Για να μην πιάσουμε στο στόμα μας τη Μπροκολίθρα και βρωμίσουμε εδώ μέσα.
Έτσι λοιπόν, δυστυχως εξαπελύθησαν στον κόσμο όλα αυτά τα φανταστικά και ως επί το πλείστον εντελώς ανύπαρκτα πλάζματα τα οποία ως μοναδικό σκοπό είχαν να φάνε αυτά τα κρέατα, πριν απο μας, αλλά όχι για μας , να μας τα χαλάσουν, να τα διασπάσουν και να τα περάσουν μέσα από το πεπτικό τους σύστημα με τις γνωστές αηδιαστικές συνέπειες, ώστε να τα καταστήσουν μη βρώσιμα για μας και να μας αναγκάσουν να τρώμε ραδίκια και τζοχούς μέχρι να μας γίνει το έντερο πιο πράσινο και από σύλλογο του Παναθηναϊκού τίγκα στους Πασόκους.
Ύπουλα και σταθερά προχωρά αυτή η σήψη ακόμα και σήμερα. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουν πλέον και συνεργασία με ανθρώπινα όντα τα οποία ξεπουλήθηκαν στο βωμό των πράσινων χαρτακίων (ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΤΟ 100ΕΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ;;; ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ;;; ΓΙΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ) και έσπευσαν να ανοίξουν -ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ- σουβλατζίδικα, πιτογυράδικα, σουβλακερι, πιτογυρί, κεμπαπερί, γύρομπανκ και τα λοιπά, πασσάροντας στο φιλοθεάμον κοινό σαπίλες και αηδίες, με απώτερο σκοπό αυτοί να πουν "Δεν ξανατρώω σουβλάκι ποτέ ποτέ ξανάααα, ορκίσου να μη χωρ.." εεε ώπα στάκα.
Ο Σουβλακέας όμως μέσα στη Σοφία του (κυριολεκτικά μέσα, ένα βράδυ με ξαστεριά και με αναμμένα φώτα αυτή τη φορά, δεν την ξανάκανε τη μαλακία να σβήσει τόσα αμπαζούρ) σκέφτηκε αντισκέδιο αντεπίθεσης : Με ένα τσααααααακ-ζαπ-φλιιιινγκ δημιούργησε ψυγεία, καταψύκτες, παγοκύστες, παγάκια και το υγρό άζωτο - που μέχρι τότε απλά το είχαν να περιφέρεται τριγύρω άσκοπα και δεν ξέραν τι να το κάνουν, μάλιστα μέχρι τότε το λέγαν "άχρηστο". Σε μια κίνηση ρουά, παρέτεινε τη συντήρηση και τη φρεσκάδα των κρεατικών για πολύ περισσότερο καιρό, ώστε να μη χρειάζεται να τα τρώνε αμέσως για να μη χαλάσουν, αφήνοντας όμως -αν και μπορούσε να τα εξαλείψει όλα με μια θεϊκή κίνηση- τα μιάσματα αυτά να κυκλοφορούν. Γιατί τα άφησε; Ε προφανώς, 21.
Δυστυχώς όμως ακόμα και τώρα ο πόλεμος μαίνεται.
Δυστυχώς θα συνεχίσει να μαίνεται.
Για αυτό προσέχτε, συντηρείτε σωστά τα κρεατικά σας, 2 μέρες στο ψυγείο, μετά ζκατάψυξ. Οσφραίνεστε κάθε κρέας που αγοράζετε και φροντίστε να έχει ένα "ζωντανό" κόκκινο χρώμα και όχι το μπλαβιασμένο μαβί του ανδρικού μορίου μετά από 12 συνουσιαστικάς πράξεις.
Και μακριά από τους αγυρταίους πράκτορες του Σαλατανά!
^--|========> Σούβλισον
Υ.Γ : Όπως καταλάβατε αναζητείται ASCII art που να μοιάζει περισσότερο με σούβλα
Στο σύμπαν δημιουργήθηκαν διάφορες τελίτσες σα μυγοχέσματα πάνω στην αλουμινοειδή υφασμάτινη επίστρωση της καλύπτρας του αμπαζούρ και αυτες οι τελίτσες ήταν οι κόζμοι του κόζμου και όποιος έχει αντίρρηση ας αποδείξει το αντίθετο.
Ο Μέγας Σουβλακέας με τη Σοφία (ωραίο γκομενάκι και τσουπωτό τσουπωτό) ουδόλως νοιαζόταν για τα κοζμικά καθοτι ήταν μια περίοδος που γινόσαντε τρελλά πάρτια στη Σουβλαντάθ, με άπειρα ψητούρια, μπυρόνια, κρασόνια, τσίπουρα και ρακόμελα, και πέρναγαν μέγκλα. Μάλιστα ένα από τα μεγαλύτερα πουλ πάρτυ ξεκίνησε μια Παρασκευή κατά τις 7 το απόγευμα και τελείωσε ένα εκατομμύριο χρόνια και 25 λεπτά αργότερα γιατί θυμήθηκαν ότι είχαν σβήσει τον Ήλιο , το Βέγα, το Σείριο τον Μπετελγέζ και καμιά 40αριά ήλιους ακόμα για να κάνουν ατμόσφαιρα, και είχε παγώσει το σύμπαν τριγύρω. Οι Πλειάδες που είχαν αφήσει αναμμένες για να διαχέουν αυτό το απαλό μπλε φως, μαζί με το νεφέλωμα του Ορίωνα και το Crab, για έξτρα σούπερ ντούπερ λέιζερ εφφέ, είχαν πολύ σαϊκεντέλικ αποτέλεσμα αλλά με τόσους ήλιους σβηστούς, τα ψητά κρυώναν πολύ γρήγορα.
Και τότε, στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να ξανανάψουν τα φώτα, ξεκίνησε η μεγαλύτερη πανγκόζμια-διασυμπαντική-διαστρική και αντισυστημική συνωμοσία που ταλανίζει το σύμπαν μας, και 14 σύμπαντα παραδίπλα (λόγω υπερσυμμετρικής αντιχητικής διασπαστικής συνήχησης στη μπάντα των 23,32 kHz και κάτι ψιλά).
Αραχνοειδείς πράκτορες του Σαλατανά (ως γνωστόν ο Σαλατανάς έχει μέγιστη συνεργασία με όλα τα έντομα, και αυτή είναι η βάση της συνωμοσίας) ξεχύθηκαν στο σύμπαν και πήραν θέσεις μάχης. Τότε μάλιστα οι αράχνες δεν ήταν όπως είναι σήμερα, μικρές τριχωτές και τα λοιπά. Αλλά τεράστιες, με ωραία βυζιά, διπολική διαταραχή και εντελώς ανορθόγραφες, όπως αυτή :
Το σχέδιο του Σαλατανά και της σαλατανικής του συνεργάτιδος, Μπροκολίθρας ήταν απλό, ύπουλο και τριφασικό, σα το ρεύμα της ΔΕΗ, μόνο που κόστιζε πολύ λιγότερο :
Φάση 1 : Δημιουργία μικρότερων, ευελικτότερων, ασχημότερων και διεισδυτικότερων εντομοειδών, κατάλληλων για όλα τα κλίματα, μήκη, πλάτη, πλανήτες και με αντάπτορες για ρεύμα 220 βολτ και αγγλικές μπρίζες.
Φάση 2 : Research and development, dissemination και exploitation σε τεχνικές αποδόμησης, αποσύνθεσης, απόφραξης και Άπω Ανατολής, σε συνδυασμό με προηγμένες και εξελιγμένες μεθόδους stealth, blitzkrieg, κατσαπλιαδοwar και κατασκευής κομπολογιών από τετηγμένες ρητίνες.
Φάση 3 : Ανηλεής και διαρκής ανένδοτη επίθεση σε όλα τα κρεατικά και τα αλκοολούχα με σκοπό την πλήρη καταστροφή και εξαφάνισή τους ακόμα και σε συνθήκες ανορθόδοξου πολέμου.
Έτσι λοιπόν, μετά στο μεσοδιάστημα μέχρι να ξανανάψουν τα φώτα, και επειδή ως γνωστόν οι Σαλατανικές δυνάμεις δρουν εκτός τόπου και χρόνου, οι 2 φάσεις ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Σαν αποτέλεσμα είχαν να δημιουργηθούν σκώληκες, γαιοσκώληκες, μεταξοσκώληκες, κρεατοσκώληκες, κρεατόμυγες, αλογόμυγες, μύγες με μπλε φτερά, μύγες με κίτρινα φτερά, μύγες με ανάποδα φτερά, σερβιέτες με φτερά, φτερά με μύγες, φτερά και πούπουλα, μύγες με πούπουλα, μαξιλάρια με πούπουλα, μύγες με μαξιλάρια, μαξιλάρια με μύγες, διασπαστικά βακτήρια (που σε μερικές χώρες με την πάροδο του χρόνου έχουν αποκτήσει ανθρώπινες διαστάσεις και έχουν φτιάξει και αριστερά κόμματα), κωλοβακτηρίδια, φυκοβακτιρίδια, μαλακοβακτηρίδια, μύκητες, κρεατομύκητες, μύκητες εξειδικευμένοι στο χοιρινό, στο κοτόπουλο, στο βοδινό, κεμπαπομύκητες, πιτογυρομύκητες, γυρογυρομύκητες, μύτηκες, τζιτζιφρίδια, τσιτσιμπίρδια, μπυροβλάσταρα, κρεατοφλίγκαρα και σπλιγκουλοζέρβουλα. Και αυτά είναι μόνο λίγα από τα πούστικα όπλα αυτής της ξυννισμένης τσομπανολούγκρας, του Σαλατανά, που κακοχρονονάχει και αυτός και οι ξυρισμένες γάμπες του. Για να μην πιάσουμε στο στόμα μας τη Μπροκολίθρα και βρωμίσουμε εδώ μέσα.
Έτσι λοιπόν, δυστυχως εξαπελύθησαν στον κόσμο όλα αυτά τα φανταστικά και ως επί το πλείστον εντελώς ανύπαρκτα πλάζματα τα οποία ως μοναδικό σκοπό είχαν να φάνε αυτά τα κρέατα, πριν απο μας, αλλά όχι για μας , να μας τα χαλάσουν, να τα διασπάσουν και να τα περάσουν μέσα από το πεπτικό τους σύστημα με τις γνωστές αηδιαστικές συνέπειες, ώστε να τα καταστήσουν μη βρώσιμα για μας και να μας αναγκάσουν να τρώμε ραδίκια και τζοχούς μέχρι να μας γίνει το έντερο πιο πράσινο και από σύλλογο του Παναθηναϊκού τίγκα στους Πασόκους.
Ύπουλα και σταθερά προχωρά αυτή η σήψη ακόμα και σήμερα. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουν πλέον και συνεργασία με ανθρώπινα όντα τα οποία ξεπουλήθηκαν στο βωμό των πράσινων χαρτακίων (ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΤΟ 100ΕΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ;;; ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ;;; ΓΙΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ) και έσπευσαν να ανοίξουν -ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ- σουβλατζίδικα, πιτογυράδικα, σουβλακερι, πιτογυρί, κεμπαπερί, γύρομπανκ και τα λοιπά, πασσάροντας στο φιλοθεάμον κοινό σαπίλες και αηδίες, με απώτερο σκοπό αυτοί να πουν "Δεν ξανατρώω σουβλάκι ποτέ ποτέ ξανάααα, ορκίσου να μη χωρ.." εεε ώπα στάκα.
Ο Σουβλακέας όμως μέσα στη Σοφία του (κυριολεκτικά μέσα, ένα βράδυ με ξαστεριά και με αναμμένα φώτα αυτή τη φορά, δεν την ξανάκανε τη μαλακία να σβήσει τόσα αμπαζούρ) σκέφτηκε αντισκέδιο αντεπίθεσης : Με ένα τσααααααακ-ζαπ-φλιιιινγκ δημιούργησε ψυγεία, καταψύκτες, παγοκύστες, παγάκια και το υγρό άζωτο - που μέχρι τότε απλά το είχαν να περιφέρεται τριγύρω άσκοπα και δεν ξέραν τι να το κάνουν, μάλιστα μέχρι τότε το λέγαν "άχρηστο". Σε μια κίνηση ρουά, παρέτεινε τη συντήρηση και τη φρεσκάδα των κρεατικών για πολύ περισσότερο καιρό, ώστε να μη χρειάζεται να τα τρώνε αμέσως για να μη χαλάσουν, αφήνοντας όμως -αν και μπορούσε να τα εξαλείψει όλα με μια θεϊκή κίνηση- τα μιάσματα αυτά να κυκλοφορούν. Γιατί τα άφησε; Ε προφανώς, 21.
Δυστυχώς όμως ακόμα και τώρα ο πόλεμος μαίνεται.
Δυστυχώς θα συνεχίσει να μαίνεται.
Για αυτό προσέχτε, συντηρείτε σωστά τα κρεατικά σας, 2 μέρες στο ψυγείο, μετά ζκατάψυξ. Οσφραίνεστε κάθε κρέας που αγοράζετε και φροντίστε να έχει ένα "ζωντανό" κόκκινο χρώμα και όχι το μπλαβιασμένο μαβί του ανδρικού μορίου μετά από 12 συνουσιαστικάς πράξεις.
Και μακριά από τους αγυρταίους πράκτορες του Σαλατανά!
^--|========> Σούβλισον
Υ.Γ : Όπως καταλάβατε αναζητείται ASCII art που να μοιάζει περισσότερο με σούβλα
Δευτέρα 13 Απριλίου 2009
Η εβδομάδα των αμνοεριφίων.
"'Aαααααααλαλα τα χείιιιλη των κατσικιώωωωωωωωωωων..."
Τέκνα μου! Αδέρφια μου! (Ναι μανίτσα και συ πίσω με το βαθύ ντεκολτέ.. σσσσσσπω μετά)
Όπως δεν θα γνωρίζετε κατά πάσα πιθανότητα -και όχι από δικό σας σφάλμα, αλλά επειδή αυτά που θα σας πω μου απεκαλύφθησαν αποκαλυπτικώς χτες βράδυ κατά τις 11 και αφού είχα σαβουρώσει 5 σουβλάκια χοιρινά, μια γαβάθα πατάτες, ένα χοντροκομμένο κρεμμύδι και μπολικη μουστάρδα με ταμπάσκο- σήμερα ξεκινάει η εβδομάδα των αρνιών-κατσικιών-εριφίων γενικότερα.
Ενεφανίσθη που λέτε εν τω μέσω της στομαχικής και πνευματικής μου ραστώνης - και κατά τη διάρκεια προβολής επεισοδίων του House Μ.D - όραμα τρανό και μεγάλο και μέγα και τρανό. Και υπήρξαν πολλές κραυγές και αλλαλάζουσες φιγούρες γύρω τριγύρω. Και ο σκύλος μου έκλασε μπάμιες. Και οι γυμνοσάλιαγκες στον κήπο εστάθησαν όρθιοι, με τις κεραίες τους να πάλλονται στο ρυθμό της Μακαρένα που είχε βάλει ο απέναντι απάλευτος γείτονας βραδιάτικα. Και άνθισε το θυμάρι και το δεντρολίβανο. Μόνο η γλάστρα με τις καυτερές πιπεριές έμεινε ανέγγιχτη και άσπιλη και πράσινη μεν, άνευ ανθέων δε. Και τότε κατάλαβα ότι επρόκειτο περί θαύματος και ότι επέκειτο αποκαλυπτική αποκάλυψις αποκεκαλυμένων γεγονότων που μέχρι τούδε (χτες βράδυ δηλαδή κατά τις 11) ήτο άγνωστα στην ανθρωπότητα, είτε ξεχασμένα στο βάθος της σκόνης του χρόνου και των αραχνοϋφαντων ιχνών που αφήνουν οι αιώνες στο πέρασμά τους από τις γενετικές μνήμες της συνείδησης ανθρώπων τε και κτηνών και φυτών και ανθρώπινων φυτών και ζώων τετράποδων, εντελώς κατά σύμπτωση όρθιων.
Και μέσα σε καπνό πολύ και τσίκνα και μυρωδιά από ρίγανη και πάπρικα ενεφανίσθηκε ον τί περίεργον μεν και πρωτοφανές και εκτός κάθε πραγματικότητας η οποία θα έκανε πιστευτή την ύπαρξή του -εκτός αν πρόκειται για αμετροεπή θρησκοληψία και εγγενή χαζομάρα-. Οπότε και δεν πίστεψα επ ουδενί την ύπαρξή του και με βροντερή φωνή ανέκραξα
"Γαμώ την ατυχία μου μου έκατσε το παπρικοτσίλι με το ταμπάσκο στο στομάχι, που ναι μια σόδα μη γ...". Και αμέσως το περίεργο ον εξηφανίσθη μέσα σε ένα τοροειδές σύννεφο λογικής συμπερασματολογίας.
ΑΛΛΑ δεν την είχα γλυτώσει τόσο εύκολα. Οι από πάνω, οι ανθυποτέτοιοι του Σουβλακέα (των οποίο το όνομα είναι αφάτως ιερό για να αποκαλυφθεί στους Γήινους, και έτσι και αλλιώς πολύ πολύπλοκο για να προφερθεί από όντα που δεν διαθέτουν δύο γλώσσες και μουσούδι που καμπυλώνει προς τα δεξιά και κάτω - οπότε και ονομάζονται απλά ανθυποτέτοιοι - λέξη που τους κάνει να γελάνε μια και σημαίνει "ένα λαχανικό με παραδόξως άσεμνο για μερικά δόγματα σχήμα" στη γλώσσα του Σειρίου), που λέτε οι από πάνω ανθυποτέτοιοι του Σουβλακέα απεφάσισαν πως οι θαυματουργές εμφανίσεις όντων που σκέφτηκαν να σχεδιάσουν την ώρα της αφόδευσης, δε θα έπιαναν σε μένα λόγω εξαιρετικής χρήσης της Ρασσέλιας λογικής, οπότε και μου απεκάλυψαν τα περί της εβδομάδας των αρνιών με τη μέθοδο της αυτόματης εμβάπτισης των νευρώνων μου σε ιερή και μυστική γνώση. Η εμβάπτιση αυτή για να γίνει όμως χρειάζεται πρώτα σοβαρή εμβάπτιση του στομαχιού και του συκωτιού μου σε αλκοολούχα διαλύματα που δρουν ως καταλύτες, όπερ και εγένετο πολύ γρήγορα μια και φρόντισαν να με πιάσει και μια ακατανίκητη δίψα για μπύρα.
Μετά από 28 κουτάκια μπύρα που λέτε, όλα ήρθαν και έδεσαν και απεκαλύφθη πλέον εις τους νευρώνας μου η απίστευτη ιστορία της εβδομάδας των αμνοεριφίων.
Η ιστορία μας λαμβάνει χώρα στα Καλύβια της Μεσογαίας, την εποχή της βασιλείας του Αλκαμένη του Κουτσού και 450 χρόνια πριν εφευρεθεί το μπαστούνι -οπότε και ο Αλκαμένης είχε μεγάλα προβλήματα να περιφέρεται στο "βασίλειό" του - που μεταξύ μας αποτελούνταν από 14 μάλλον μετρίου μεγέθους στάνες, 7 βοσκούς, τις 3 γυναίκες τους που μοιραζόντουσαν εναλλάξ και ένα μάλλον ασθενικό τσοπανόσκυλο, το Χλέμπουρα. Εις εκ των βοσκών, ο περίφημος Ερίφιος, ο γιός του Παπρίκιου του Μεγαλοψήστη, γιου του Πιττόγυρου του Εκδοροσφαγέα της οικογένειας των Γαρδουμπηδών, ήταν αλαφροϊσκιωτος και έβλεπε παντού φαντάσματα, ιπτάμενους δίσκους, ιπτάμενα τετράγωνα, σερνάμενα τρίγωνα και τα λοιπά και τα λοιπά. Όπως θα λέγαμε στις μέρες μας δηλαδή "μαλάκας με περικεφαλαία" - και είχε και περικεφαλαία. Ευτυχώς που δεν είχε κανάλι και εκπομπή γιατί θα λεγόταν ------------ (γνωστό όνομα δημοσιογράφου - άσκηση για το σπίτι). Ο Ερίφιος λοιπόν ήταν ό,τι δεν ήθελε ο πατέρας του να γίνει ποτέ. Ο κυρ Παπρίκιος το χε μεγάλο γινάτι που ο γιός του είχε βγει ψιλολούγκρα και αλλοπαρμένος και ντυνόταν σαν 50αρα μουρλοκακομοίρα τραγουδιάρα που θέλει απεγνωσμένα να ξαναγίνει 20 και παίρνει κιλά κόκα, έστω και αν ήταν μόνο 20. Ήθελε λοιπόν να τον κάνει το γιό του παλλικάρι. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά ο νεαρός Ερίφιος είχε γίνει και χορτοφάγος! Μεγάλη η ντροπή για το τιμημένο σπίτι αυτής της εξαιρετικής φαμελιάς των Μεσογείων. Περιττό να πούμε -όπως θα καταλάβατε και από την ονοματολογία της οικογένειας, ότι οι Γαρδουμπήδες ήταν σουβλακιστές και μάλιστα από τα πλέον σεβαστά μέλη στην κοινότητα. Οπότε ήταν μεγάλο το όνειδος, το ηθικό άχθος που ενοιωθαν όταν ο Ερίφιος περπάταγε στο δρόμο ντυμένος σαν ντανταϊστική λατέρνα και τραγούδαγε σκυλάδικες παπαριές.
Ο κυρ Παπρίκιος όμως απεφάσισε σε μία εβδομάδα να τον κάνει άνθρωπο και πιστό σουβλακιστή. Το σχέδιό του ήταν ύπουλο, στρωτό και χειρουργικής ακριβείας, σίγουρο να πετύχει μέχρι το επόμενο Σάββατο, λίγο πρίν τις 12 τα μεσάνυχτα.
Δευτέρα : Ο Παπρίκιος είχε επικοινωνήσει με όλους τους τριγύρω γεωργούς και διανομείς χόρτων και λαχανικών και με όλους τους διανομείς τυροκομικών και γάλακτος. Επίσης εξαφάνισε από το σπιτι όλα τα χορταρικά, ακόμα και τη ρίγανη, το ψωμί και το λάδι. Ψέκασε και με κώνειο τα φυτά τριγύρω από τη στάνη. Όταν ξύπνησε ο Ερίφιος λιμασμένος, δε βρήκε τίποτα στα ντουλάπια για να φάει, εκτός από παϊδάκια. Με μια κραυγή σιχαμάρας έτρεξε έξω στην αυλή, όπου ο κυρ Παπρίκιος είχε αράξει με τους κολλητούς του και ψήνανε παϊδάκια, μπριζολάκια, μπιφτέκια, κεμπάπ και τσακίζανε ένα κοκκινέλι διαμάντι. Αηδιασμένος ο Ερίφιος κλείστηκε στο δωμάτιό του, αρνούμενος να συμμετάσχει σε αυτό το "μακελειό" όπως κλαίγοντας τσίριζε. Ο κυρ Παπρίκιος με τους φίλους του ξεκωλιάστηκαν στο φαϊ, έγιναν πίτα και πήγαν αργά το βράδυ σε κάτι φιλόξενες κοπέλες που ζούσαν παραλιακά και νοτιοανατολικά της Αττικής, να "ξεδώσουν" λίγο. Τρίτη : Δεύτερη μέρα κρεατοφαγίας στο ταπεινό σπιτικό των Γαρδουμπηδών. Ο Παπρίκιος έχει φτιάξει ένα κοντοσούβλι 4 μέτρα, έχει 6 κιλά παντσέτα χοιρινή, 35 μοσχαρίσιες και 4 κιλά τζατζίκι. Στην αυλή έχει έρθει όλο το χωριό, μέχρι και ο βασιλιάς. Τρώνε, πίνουν, χορεύουν και περνάνε εξαιρετικά όμορφα. Έχει σκάσει και ο τυφλός με τη λύρα και βαράει κάτι πενιές, άλλο πράμα "όοοοολοι οι θήτες του ντουυυυνιάααααααα", "Πετραδάκι πετραδάκι, χτίζεται Παρθενωνάκι", "Πάρε το χιτώνιό μου" "Το καράβι από την Περσία" και τέτοια. Γίνεται τρελλό πατιρντί. Ο Ερίφιος κλεισμένος στο δωμάτιό του πεινάει και πονάει. Ο πονηρός πατήρ φροντίζει να του ρίχνει ελάχιστες σταγόνες καθαρτικό στο νερό του ώστε να αδειάσει το σύστημα και να αποτοξινωθεί από τα χορταρικά. Ο Ερίφιος περνάει στερητικό σύνδρομο. Βλέπει γουρούνι και ονειρεύεται μαρούλι
Τετάρτη : Η προσθήκη εξαεριστήρα στη σχάρα που συνδέεται με το δωμάτιο του Ερίφιου είναι πλέον γεγονός. Τώρα πλέον η ντροπή της οικογένειας μυρίζει τσίκνα όλη μέρα. Ο πατέρας έχει ξεφύγει τελείως. 15 αρνιά, 20 κατσίκια, γίδα με ντομάτα, γιδόσουπα, κοκορέτσια, κοντοσούβλια, κεμπάπ, μπιφτέκια, της Ποπέας γίνεται. Έχουν μαζευτεί και από τα γύρω χωριά και τρώνε του σκασμού. Πολλοί λιποθυμάνε, άλλοι δε μασάνε και τσακίζουν τα κοψίδια συνοδεύοντάς τα με κιλά κοκκινέλι. Φέρνουν και από το σπίτι τους ποτήρια, πιάτα, καρέκλες, πηρούνια, γιατί δε φτάνουν. Ο Ερίφιος το βράδυ πιάνει τον εαυτό του να ξερογλείφεται στο παράθυρο και πέφτει κλαίγοντας στο κρεβάτι του να κοιμηθεί υπό τους ήχους κλαρίνων και λυρών. Η Τετάρτη αυτή ονομάζεται Τετάρτη του Ξελιγωμένου.
Πέμπτη : 4 χωριά, 6 κοινότητες, 2 δήμοι έχουν μαζευτεί σε ένα από τα μεγαλύτερα γλέντια στην ιστορία του χωριού -που είχε ιδρυθεί πριν 30 χρόνια αλλά λέμε τώρα-. Γύρω στα 1200 άτομα έχουν σκάσει μύτη και σήμερα κουβαλάνε και φαϊ μαζί τους. Η ψησταριά τώρα έχει επεκταθεί. Είναι ένας τεράστιος λάκκος, 30 μέτρα μάκρος, 8 πλάτος και 50 πόντους βάθος. Πάνω της ψήνεται η μισή κτηνοτροφική παραγωγή του νομού. Δεν υπάρχουν αξιοπρεπείς μαρτυρίες για το πόσο κρέας φάγανε εκείνη τη μέρα, αλλά ο μπακάλης του χωριού ισχυρίζεται ότι τους πούλησε 56 κιλά αλάτι και 45 κιλά πιπέρι για να τα αλατοπιπερώσουν. Καταλαβαίνετε πόσο φάγανε.
Ξαφνικά,σιωπή. Η πόρτα ανοίγει και ένας αναμαλλιασμένος Ερίφιος βγαίνει έξω, με το μάτι να γυαλίζει και σαλάκι να τρέχει από το στόμα του. Ο κόσμος μένει άναυδος. Σταματάνε τα μασουλήματα, τα πιπιλίσματα, οι φυσαρμόνικες στα παϊδια και τα ρουφήγματα. Λιπάκι τρέχει από τις γενειάδες στις σαλιάρες. Χωρίς να πει λέξη ο Ερίφιος πλησιάζει τον πατέρα του, του αρπάει από τα χέρια ένα κατσικίσιο μπούτι και το τσακίζει. Χαμός! Η ορχήστρα αρχίζει να βαράει ανελέητα το χιτάκι της εποχής "Δως μου δως μου δως μου, το αρνί σου". Ο συγκινημένος πατήρ ξεσπάει σε δάκρυα περηφάνειας και οι χωριανοί του δίνουν συγχαρητήρια.
Παρασκευή : Ο Ερίφιος σηκώνεται πρωί πρωί και βοηθάει τον πατέρα του να δέσει τα αρνιά στις σούβλες, να κόψει κλήματα για τα κάρβουνα και να φτιάξει τα κοκορέτσια. Το γλέντι είναι μεγαλύτερο και από το χτεσινό. Το σπίτι τους μοιάζει με την κεντρική πλατεία του Οκτόμπερφεστ. 13 ορχήστρες, 1450 καρέκλες, 11 τόνοι κρεατικά και 3 τόνοι κρασί. Το βράδυ περιφέρουν τις σούβλες στο χωριό και κερνάνε κρέας και κρασί όσους δε μπορούσαν να έρθουν στο σπίτι να φάνε. Ο Ερίφιος είναι ντίρλα και χορεύει βαλς αγκαλιά με ένα ψητό κατσίκι το οποίο και σαβουρώνει μόνος του.
Σαββάτο : Ο Ερίφιος ξυπνάει και αφού τσακίζει λίγο ζεσταμένο κοντοσούβλι και ένα κιλό κρασάκι ανακοινώνει στον πατέρα του ότι θέλει να προετοιμάσει ένα αρνί, για να το φάνε μόνοι τους αύριο, Κυριακή. Ο πατέρας του του δίνει την πατροπαράδοτη χαντζάρα και μέχρι τις 12 το μεσημέρι ο Ερίφιος έχει σφάξει 48 αρνιά και 32 κατσίκια, τα οποία και μοιράζονται στο χωριό. Ο πατέρας του τρέμει από συγκίνηση. "Ο γιός μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε. Ήταν μια αποτυχημένη τσομπανολούγκρα και έγινε άντρας βαρβάτος και τεστοστερονάτος. Γιορτάστε μαζί μας". Στο βραδυνό πάρτυ, λίγο πριν τις 12, ο Ερίφιος τίρλα και με κοιλιά τούμπανο χορεύει αγκαλιά με γκομενάκι φίνο και με προφανή έλλειψη σεξουαλικών αναστολών. Λίγο πριν τις 12, την παίρνει στο δωμάτιό του και στις 12 ακριβώς ακούγονται από το δωμάτιο κραυγές ηδονής και χαράς. Πανζουρλισμός στο πάρτυ. Όλο το χωριό, το διπλανό χωριό, το απέναντι χωριό, οι Άνω Γκατζουρέοι, οι Κάτω Γκατζουρέοι, οι Δώθε Γκατζουρέοι, οι Κείθε Γκατζουρέοι, μέχρι και οι Θήβες, τα Εκβάτανα, η Περσέπολη, οι Συρακούσες, η Αντίπολη, η Τερψιθέας και οι Στήλες του Ηρακλέους σείονται από τον ήχο των κροτάλων και των σουβλών που κρούονται μεταξύ τους από τους αλλόφρονες παρτυάνιμαλς. "Ο Ερίφιος πήδηξε, ο Ερίφιος πήδηξε" σκούζουν όλοι αναψοκοκκινισμένοι και το ρίχνουν σε έναν άνευ προηγουμένου Μαραθώνιο κρεατοφαγίας και οινοποσίας. Το πρωί της Κυριακής τους βρίσκει όλους να ροχαλίζουν αγκαλιά.
Κυριακή : Ο Ερίφιος ξυπνάει με το γκομενάκι αγκαλιά. "Σήκω μωρή πατσόλα και φτιάξε μου έναν καφέ να ανοίξει το μάτι και φέρε μου και τα τσιγάρα". Ο πατέρας του ακούει από δίπλα και έχει χεστεί στο κλάμα. Σηκώνεται, πάει στο κρεβάτι του γιού του και του λέει συγκινημένος "Αγόρι μου, είσαι πλέον άντρας. Άμα την καταφέρεις να σου πλένει και τα σώβρακα θα είσαι Ο άντρας εδώ τριγύρω και φωτεινό παράδειγμα εις τους αιώνας. Σε παρακαλώ όμως πες το και στη μάνα σου γιατί μου χει βάλει τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι και μου χει φύγει ο τάκος στο πλυσταριό". Ο Ερίφιος με ένα στριφτό κρεμασμένο στα χείλια του, ξύνει το 6 ημερών γένι του και χαμογελάει μυστηριωδώς.
"Όλα θα γίνουν πατέρα. Αλλά πρώτα από όλα άει έξω και άναψε φωτιά, να πάω να σουβλίσω το αρνί να το βάλουμε να ιδρώνει σιγά σιγά, γιατί θέλω κατά τις 2 να τρώμε. Το βράδυ θα πάρω τη μηχανή και θα πάω τη ... τηηηη... τη.... ΠΩΣ ΣΕ ΛΕΝΕ ΜΩΡΗ?"
"Ευρυπρώκτη"
"..την Ευρυπρώκτη για κανα παϊδι στη Χασιά".
"Γιε μου γιέ μου.."
Από τότε οφείλουμε να εορτάζουμε με τον ερχομό της Άνοιξης την εβδομάδα των αμνοεριφίων, εις μνήμην της μετατροπής του Ερίφιου από χαμένο χορτοφάγο σε εξαιρετικά καμμένο άντρα και μέγιστο κρεατοφάγο.
Ο Ερίφιος και η Ευρυπρώκτη έζησαν μαζί 1200 χρόνια, ευλογημένοι από το Μέγα Σουβλακέα, χωρίς ποτέ να τους πλήξουν οι εφιάλτες της Χοληστερίνης και της Μπυροκοιλιάς.
Μάθετε από αυτούς. Ίσως και να ζουν κάπου ακόμα ανάμεσά μας.
+Σουβλόγησον+
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008
Ο Ερνάνο Κορτές και η κατάκτηση του νέου Κόσμου
1518, περίπου Μάρτιος. Στη Μαδρίτη, υγρασία και ζέστη.
Πρωί. Η σάντα ρεγκίνα ντ’Εσπάνα Ιζαμπέλλα έχει δυσπεψία από κάτι κοτόπουλα που τσάκισε χτες βράδυ και την πείραξε η μουστάρδα και τα αμπελοφάσουλα σαλάτα. Ο Φελίππε, ο ρεξ, έχει εξαφανιστεί. Η ρεγκίνα ψιλιάζεται ότι έχει μπουζουριάσει σε καμιά γωνιά κανα θηλυκούλι και το ξεζουμίζει, όσο μπορεί και αυτός ο γερο μπισμπίκης πια. Η ρεγκίνα έχει προβλήματα.
Έχει στείλει εδώ και κάτι χρόνια ένα αλάνι τον Ερνάνο Κορτέζ προς νέο κόσμο μεριά και ούτος ο αλητήριος από ο,τι φαίνεται δε μασεί κουτόχορτο όπως οι προηγούμενοι, αλλά του κόβει και λίγο..βέβαια έχει στείλει πίσω κάτι ψιλά ντε όρο αλλά επειδή στο παλάτι έχει πέσει περίοδος ισχνών αγελάδωνε, θέλουν και άλλο όρο γιατί τα παχουλά τους οπίσθια δεν μπορούν χωρίς χρυσά αξέσοριζ μέιν τ ιν Μέχικο.
Μαζί με τον Κορτέζ, έχει στείλει να τον φυλάνε και κάτι τσανακογλείφτες του σογιού του, και μαζί και έναν παπά κατόλικο που παίζει και το ρόλο του ταμία και της υπηρεσίας κτηματολογίου, ίνα καταγράψει εκτός από τας νέας ψυχάς που θα προσηλυτήσουσι εις την σάντα αποστολικα ε κατόλικα εκκλησία, και τους τόνους ντε όρο και τα νουέβας κτήματα που θα αρπάξουσι εκ των αγρίων. Διότι ως γνωστόν πας μη κριστιάνος , άγριος και ως άγριος νο έστας δικαιώματα περί ιδιοκτησίας γης, χρυσού και αφαλού. Τουτέστην, τους παίρνουμε τα χρυσάφια, τα χωράφια και τους αφαλοκόβουμε, ίνα παρουσιαστούν ευθύς αμέσως εις τας πύλας του παραντίζο, αναγεννημένοι και ουχί πλέον άγριοι, αλλά αγγελάκια μετά φτερών και πιπουλων (δώρο μια άρπα άμα τη εισόδω).
Ο Κορτές όμως της τα χαλάει της σάντας ρεγκίνας τα σκέδια καθοτι τσίφτης και καραμπουζουκλής και μερακλής. Έχει αράξει στην πόλη Ταμπάσκο (ο συνειρμός δεν είναι τυχαίος) και καλοπερνάει με τους Ταμπασκαίους και τις Ταμπασκίνες (ειδικά με αυτές).
Τα κασικάκια της περιοχής στην αρχή του το έπαιξον ζόρι και μαγκιά, αλλά ο Κορτέζ τους μάζεψε σε μια πλατεία, τους πέταξε δυό κανονιές σε κάτι μπανανιές, πάνε οι μπανανιές. Μετά σκάσαν και μύτη με κάτι άλογα το ιππικό και αποκεφαλίσανε κάτι ανδρείκελα, και σου λένε τα Ταμπασκάκια, μάγκα κάτσε καλά εδώ πέρα γιατί αυτοί βαράνε. Άσε τις μαγκιές και ξεκίνα να φτιάχνεις καμιά σάλτσα από καυτερή πιπεριά, να φάνε να σκάσουνε να ησυχάσουμε.
Ιστορικές πηγές αναφέρουν πως στην μεράρκια σολντάτα του Κορτές υπήρχε έλλην τις, υπό το μυστήριο όνομα Εστεμπάν ντε λος Ψήστας. Ο Εστεμπάν ήταν απο παλιά ελληνική οικογένεια που το 1206, επί φράγκικης κατοχής στο Ελλάντα, έφυγε από τα Βάτικα, με τις γαλέρες του Γοδεφρείδου ντε Μπουγιόν που είχε χαθεί κάπου εκεί πέρα (από κει βγήκε και το “Βατικανό”, διοτι ο Γοδεφρείδος έψαχνε τα Βάτικα για να αγοράσει καυτερά κρεμμύδια για τα σουβλάκια του, έστριψε όμως λάθος και βγήκε στη Σπάρτη. Εκεί ρώτησε ένα χωριάτη και ο χωριάτης μη γνωρίζων λατινικά απήντησε “Βάτικα νο”). Που λέτε η οικογένεια του Εστεμπάν ντε λος Ψήστας έφυγε από τα Βάτικα με τις γαλλέρες του Γοδεφρείδου, πέρασε στις γαλέρες του Βιλλαρδουϊνου, και ο προ προ προ προ προ προ προπαππος του κατέληξε μάγειρος στην αυλή της Μαντρίντ, όπου και δίδαξε, πιστός στο Σουβλακέα, την τέχνη του ψησίματος στους κάφρους εσπάνιόλος που μέχρι τότε τρώγαν βρύα και λειχήνες και βάραγε η λόρδα βιολοντσέλλο.
Ο Εστεμπάν λοιπόν, μεγάλο μούτρο και αυτός, κοντούλης, μαυροτσούκαλος και πονηρός του κερατά, είχε καταλήξει προσωπικός μάγειρας του Κορτές. Πολλά βράδια καθόταν μαζί του και του μίλαγε για την πίστη των προπατόρων του, το Μεγάλο Σουβλακέα. Του έλεγε για τις χάρες του κρέατος, του ελεύθερου σεξ και της πάπρικας. Ο Κορτές μασαμπούκωνε χοιρινά επι καθημερινής βάσεως, χούφτωνε τις Ταμπασκίνες αδιαλλείπτως, και στο ενδιάμεσο άραζε δίπλα στη φωτιά έπινε τσίπουρο και έσπαγε τις κουκουναράτες ψείρες από την κασίδα του. Μονο που του σπάγαν τα νεύρα επειδή ερχόταν κάθε τρείς και λίγο ο τράγος ο κατόλικο και τον έλεγε μπεκρή, σάτυρο, αχόρταγο και τα λοιπά και τον καταδίκαζε σε αιώνια πυρά. Άσε που του ζήταγε συνέχεια λεφτά.
Οπότε μια μέρα ο Κορτές τα πήρε. Ο Εστεμπάν του μίλαγε για ένα θεό που θα τον άφηνε να τρώει όσο θέλει, να πίνει τσιπουράκι, να κάνει ελεύθερα σεξ και όλα αυτά όχι μόνο χωρίς απαγόρευση αλλά και με παρότρυνση. Και τσάμπα! –σε αυτό το τσάμπα έγιναν βελτιώσεις χρόνια μετά-. Ο άλλος ο θεος, όχι μόνο του ζήταγε συνέχεια λεφτά, αλλά όσα και να δινε, πάλι θα τον έκαιγε ως σουβλάκι εις την αιώνια θράκα του. Ενώ η θραξ του Σουβλακέα ήτο μόνο για σουβλάκια.
Έτσι ένα βράδυ, και αφού ο Κορτές είχε φαρμακώσει καμια 30αρια μπριτζολάκια από τάπιρο, κάτι στήθη γαλοπούλας και μισή σούβλα κοκορέτσι, το αποφάσισε. Κατέβασε δυό παγωμένες ρακές και κάλεσε τον Εστεμπάν.
“Έλα δω ρε καμπρόν..”
“Θι θενόρ”
“Πώς θα γίνει να αλλαξοπιστήσω και να πιστέψω στο Σουβλακέα;”
“ Ντρινγκ δυό κιλάκια ρακάκι θενόρ, φάε δυό κοντοσουβλάκια, πες οτι δε θα ξαναφάς σαλατικά και ότι δε θα ξανανηστέψεις ποτέ σου και τοδος οκ θενόρ καπιτάν μαγιόρ”
“Μέσα είσαι δικέ μου, με γκούστας του λέμε”.
Ο Κορτές και ο ντε λος Ψήστας, διδάσκουν τους άγριους
Το επόμενο πρωί, η εικόνα του πάπα κατόλικο αντικαταστάθηκε από την εικόνα του σουβλάκι γκράντε και ο πάπα πήρε τη ζούγκλα και την έκανε και κανείς δεν ξανάκουσε για αυτόν.
Οι μόνοι χαμένοι ήταν οι ταμπασκέοι, που πριν ένα μήνα πίστευαν στον Κουετζαλκόατλ και τον Χουιτζιλοποχότλι, μετά στον Σάνκτο Πατάπιο, και τώρα έπρεπε να μάθουν τα του Σουβλακέα. Όταν όμως ο Εστεμπάν ντε λος Ψήστας τους εξήγησε τα της πίστης, γουστάραν.
Γιατί ; Γιατί οι παλιοί δικοί τους, απαιτούσαν ανθρωποθυσίες. Και να πιστεύεις και να χάνεις τη συκωταριά σου; Ε δε λέει..σαν πολλά ζητάνε
Ο παπάς ο κατόλικο και αυτός πολλά ζήταγε. Μπορεί να παρέμενες ζωντανός (ανάλογα τα κέφια βέβαια, διοτι άμα έλεγες οτι η γή είναι στρογγυλή, σε ψήναν όρθιο για να σε εξαγνίσουν), αλλά δε σου άφηναν τσεντέσιμο. Να μια έρανος για τους τυφλούς, να μια για τους μουγκούς, να μια για αυτούς που είχαν ποδάγρα, να μια για τους νεκρούς, όλο έρανο έρανο, ΔΩΣΑΜΕ ΡΕ!
Ο Εστεμπάν από την άλλη, φάτε πιείτε, γλεντήστε και κάντε και σεξ..
Ενθουσιαστήκαν τα Ταμπασκάκια και άλλαξαν μάλιστα και όλες τις τοιχογραφίες..
Τοιχογραφία Ταμπασκέου Σουβλακοπαπά με πιάτο με πιτες και χοιρινά σουβλάκια
Έτσι, λόγω τις διάδοσης της πίστης του Σουβλακέα και στον νέο κόσμο, ο αξιότιμος κάθηκος Ερνάνο Κορτές, απέκτησε τον τίτλο του πρώτου Κονψησταδώρ!
υ.γ : Αφιερωμένο στο Νίκο Τσιφόρο. Άμα δεν υπήρχε αυτός, εμείς δε θα είχαμε τι να αντιγράψουμε..
Πρωί. Η σάντα ρεγκίνα ντ’Εσπάνα Ιζαμπέλλα έχει δυσπεψία από κάτι κοτόπουλα που τσάκισε χτες βράδυ και την πείραξε η μουστάρδα και τα αμπελοφάσουλα σαλάτα. Ο Φελίππε, ο ρεξ, έχει εξαφανιστεί. Η ρεγκίνα ψιλιάζεται ότι έχει μπουζουριάσει σε καμιά γωνιά κανα θηλυκούλι και το ξεζουμίζει, όσο μπορεί και αυτός ο γερο μπισμπίκης πια. Η ρεγκίνα έχει προβλήματα.
Έχει στείλει εδώ και κάτι χρόνια ένα αλάνι τον Ερνάνο Κορτέζ προς νέο κόσμο μεριά και ούτος ο αλητήριος από ο,τι φαίνεται δε μασεί κουτόχορτο όπως οι προηγούμενοι, αλλά του κόβει και λίγο..βέβαια έχει στείλει πίσω κάτι ψιλά ντε όρο αλλά επειδή στο παλάτι έχει πέσει περίοδος ισχνών αγελάδωνε, θέλουν και άλλο όρο γιατί τα παχουλά τους οπίσθια δεν μπορούν χωρίς χρυσά αξέσοριζ μέιν τ ιν Μέχικο.
Μαζί με τον Κορτέζ, έχει στείλει να τον φυλάνε και κάτι τσανακογλείφτες του σογιού του, και μαζί και έναν παπά κατόλικο που παίζει και το ρόλο του ταμία και της υπηρεσίας κτηματολογίου, ίνα καταγράψει εκτός από τας νέας ψυχάς που θα προσηλυτήσουσι εις την σάντα αποστολικα ε κατόλικα εκκλησία, και τους τόνους ντε όρο και τα νουέβας κτήματα που θα αρπάξουσι εκ των αγρίων. Διότι ως γνωστόν πας μη κριστιάνος , άγριος και ως άγριος νο έστας δικαιώματα περί ιδιοκτησίας γης, χρυσού και αφαλού. Τουτέστην, τους παίρνουμε τα χρυσάφια, τα χωράφια και τους αφαλοκόβουμε, ίνα παρουσιαστούν ευθύς αμέσως εις τας πύλας του παραντίζο, αναγεννημένοι και ουχί πλέον άγριοι, αλλά αγγελάκια μετά φτερών και πιπουλων (δώρο μια άρπα άμα τη εισόδω).
Ο Κορτές όμως της τα χαλάει της σάντας ρεγκίνας τα σκέδια καθοτι τσίφτης και καραμπουζουκλής και μερακλής. Έχει αράξει στην πόλη Ταμπάσκο (ο συνειρμός δεν είναι τυχαίος) και καλοπερνάει με τους Ταμπασκαίους και τις Ταμπασκίνες (ειδικά με αυτές).
Τα κασικάκια της περιοχής στην αρχή του το έπαιξον ζόρι και μαγκιά, αλλά ο Κορτέζ τους μάζεψε σε μια πλατεία, τους πέταξε δυό κανονιές σε κάτι μπανανιές, πάνε οι μπανανιές. Μετά σκάσαν και μύτη με κάτι άλογα το ιππικό και αποκεφαλίσανε κάτι ανδρείκελα, και σου λένε τα Ταμπασκάκια, μάγκα κάτσε καλά εδώ πέρα γιατί αυτοί βαράνε. Άσε τις μαγκιές και ξεκίνα να φτιάχνεις καμιά σάλτσα από καυτερή πιπεριά, να φάνε να σκάσουνε να ησυχάσουμε.
Ιστορικές πηγές αναφέρουν πως στην μεράρκια σολντάτα του Κορτές υπήρχε έλλην τις, υπό το μυστήριο όνομα Εστεμπάν ντε λος Ψήστας. Ο Εστεμπάν ήταν απο παλιά ελληνική οικογένεια που το 1206, επί φράγκικης κατοχής στο Ελλάντα, έφυγε από τα Βάτικα, με τις γαλέρες του Γοδεφρείδου ντε Μπουγιόν που είχε χαθεί κάπου εκεί πέρα (από κει βγήκε και το “Βατικανό”, διοτι ο Γοδεφρείδος έψαχνε τα Βάτικα για να αγοράσει καυτερά κρεμμύδια για τα σουβλάκια του, έστριψε όμως λάθος και βγήκε στη Σπάρτη. Εκεί ρώτησε ένα χωριάτη και ο χωριάτης μη γνωρίζων λατινικά απήντησε “Βάτικα νο”). Που λέτε η οικογένεια του Εστεμπάν ντε λος Ψήστας έφυγε από τα Βάτικα με τις γαλλέρες του Γοδεφρείδου, πέρασε στις γαλέρες του Βιλλαρδουϊνου, και ο προ προ προ προ προ προ προπαππος του κατέληξε μάγειρος στην αυλή της Μαντρίντ, όπου και δίδαξε, πιστός στο Σουβλακέα, την τέχνη του ψησίματος στους κάφρους εσπάνιόλος που μέχρι τότε τρώγαν βρύα και λειχήνες και βάραγε η λόρδα βιολοντσέλλο.
Ο Εστεμπάν λοιπόν, μεγάλο μούτρο και αυτός, κοντούλης, μαυροτσούκαλος και πονηρός του κερατά, είχε καταλήξει προσωπικός μάγειρας του Κορτές. Πολλά βράδια καθόταν μαζί του και του μίλαγε για την πίστη των προπατόρων του, το Μεγάλο Σουβλακέα. Του έλεγε για τις χάρες του κρέατος, του ελεύθερου σεξ και της πάπρικας. Ο Κορτές μασαμπούκωνε χοιρινά επι καθημερινής βάσεως, χούφτωνε τις Ταμπασκίνες αδιαλλείπτως, και στο ενδιάμεσο άραζε δίπλα στη φωτιά έπινε τσίπουρο και έσπαγε τις κουκουναράτες ψείρες από την κασίδα του. Μονο που του σπάγαν τα νεύρα επειδή ερχόταν κάθε τρείς και λίγο ο τράγος ο κατόλικο και τον έλεγε μπεκρή, σάτυρο, αχόρταγο και τα λοιπά και τον καταδίκαζε σε αιώνια πυρά. Άσε που του ζήταγε συνέχεια λεφτά.
Οπότε μια μέρα ο Κορτές τα πήρε. Ο Εστεμπάν του μίλαγε για ένα θεό που θα τον άφηνε να τρώει όσο θέλει, να πίνει τσιπουράκι, να κάνει ελεύθερα σεξ και όλα αυτά όχι μόνο χωρίς απαγόρευση αλλά και με παρότρυνση. Και τσάμπα! –σε αυτό το τσάμπα έγιναν βελτιώσεις χρόνια μετά-. Ο άλλος ο θεος, όχι μόνο του ζήταγε συνέχεια λεφτά, αλλά όσα και να δινε, πάλι θα τον έκαιγε ως σουβλάκι εις την αιώνια θράκα του. Ενώ η θραξ του Σουβλακέα ήτο μόνο για σουβλάκια.
Έτσι ένα βράδυ, και αφού ο Κορτές είχε φαρμακώσει καμια 30αρια μπριτζολάκια από τάπιρο, κάτι στήθη γαλοπούλας και μισή σούβλα κοκορέτσι, το αποφάσισε. Κατέβασε δυό παγωμένες ρακές και κάλεσε τον Εστεμπάν.
“Έλα δω ρε καμπρόν..”
“Θι θενόρ”
“Πώς θα γίνει να αλλαξοπιστήσω και να πιστέψω στο Σουβλακέα;”
“ Ντρινγκ δυό κιλάκια ρακάκι θενόρ, φάε δυό κοντοσουβλάκια, πες οτι δε θα ξαναφάς σαλατικά και ότι δε θα ξανανηστέψεις ποτέ σου και τοδος οκ θενόρ καπιτάν μαγιόρ”
“Μέσα είσαι δικέ μου, με γκούστας του λέμε”.
Ο Κορτές και ο ντε λος Ψήστας, διδάσκουν τους άγριους
Το επόμενο πρωί, η εικόνα του πάπα κατόλικο αντικαταστάθηκε από την εικόνα του σουβλάκι γκράντε και ο πάπα πήρε τη ζούγκλα και την έκανε και κανείς δεν ξανάκουσε για αυτόν.
Οι μόνοι χαμένοι ήταν οι ταμπασκέοι, που πριν ένα μήνα πίστευαν στον Κουετζαλκόατλ και τον Χουιτζιλοποχότλι, μετά στον Σάνκτο Πατάπιο, και τώρα έπρεπε να μάθουν τα του Σουβλακέα. Όταν όμως ο Εστεμπάν ντε λος Ψήστας τους εξήγησε τα της πίστης, γουστάραν.
Γιατί ; Γιατί οι παλιοί δικοί τους, απαιτούσαν ανθρωποθυσίες. Και να πιστεύεις και να χάνεις τη συκωταριά σου; Ε δε λέει..σαν πολλά ζητάνε
Ο παπάς ο κατόλικο και αυτός πολλά ζήταγε. Μπορεί να παρέμενες ζωντανός (ανάλογα τα κέφια βέβαια, διοτι άμα έλεγες οτι η γή είναι στρογγυλή, σε ψήναν όρθιο για να σε εξαγνίσουν), αλλά δε σου άφηναν τσεντέσιμο. Να μια έρανος για τους τυφλούς, να μια για τους μουγκούς, να μια για αυτούς που είχαν ποδάγρα, να μια για τους νεκρούς, όλο έρανο έρανο, ΔΩΣΑΜΕ ΡΕ!
Ο Εστεμπάν από την άλλη, φάτε πιείτε, γλεντήστε και κάντε και σεξ..
Ενθουσιαστήκαν τα Ταμπασκάκια και άλλαξαν μάλιστα και όλες τις τοιχογραφίες..
Τοιχογραφία Ταμπασκέου Σουβλακοπαπά με πιάτο με πιτες και χοιρινά σουβλάκια Έτσι, λόγω τις διάδοσης της πίστης του Σουβλακέα και στον νέο κόσμο, ο αξιότιμος κάθηκος Ερνάνο Κορτές, απέκτησε τον τίτλο του πρώτου Κονψησταδώρ!
υ.γ : Αφιερωμένο στο Νίκο Τσιφόρο. Άμα δεν υπήρχε αυτός, εμείς δε θα είχαμε τι να αντιγράψουμε..
Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2008
Η αρχαιότερη έγγραφος απόδειξι
περί της Υπάρξεως του Μέγα Σουβλακέα.
Ένεκα του συγκλο-νηστικού των στιγμών, θα ήθελα να σας παρακαλέσω όπως μου συγχωρέσετε την έλλειψι προλόγου, αλλά μετά τας νέας (ο)μελέτας αι στιγμαί που ακολουθούν είναι κυριολεκτικώς ανατριχιαστικαί. Ας διαβάσουμε μαζί το παρακάτω απόσπασμα από την Ιλιάδα Ομήρου:
Συγκλονιστικί η στιγμί όπου αποκαλύπτεται με πάσα μεγαλοπρέπεια η ιεροτελεστία του πεντάσουβλου, υποδηλώνουσα τη μυστική σύνδεσι της θρησκείος του Σουβλακέα με τον ιερόν αριθμόν πέντε ο οποίος ήτο:
α) ο αριθμός των δακτύλων του χεριού κατά τη διάρκεια της μούτζας που τρώνε όσοι θεωρούν ότι ο Σουβλακεύς δεν υφίσταται ή/και κατά των λοιποί χορτοφάγοι
β) ο αριθμός των μηνών του έτους, μείον επτά
γ) ο αριθμός των μυστικών αποφθεγμάτων της μυστικούς ιεράς κάστας των Κάλτσεκ
Πέραν τούτου, σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραλειφθει και το ότι τα σουβλάκια ήταν από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου τόσο λαχταριστά που μόνο πέντε-πέντε μπορούσαν να καταβροχθιστούν.
Εξαιρετικής σημασίος και η τελετουργική ακολουθία κατά τον τεμαχισμόν του ιερού κρέατος και ο οβελισμός του εις την συνέχειαν, αφού μέσω της διηγηθείσας τεχνικής διαφαίνεται εμφανώς ότι υπήρχε ακόμη παλαιοτέρα τεχνογνωσία. Ιδιαιτέρας βαρύτητος το στοιχείο του εμποτισμού του κρέατος με οίνον, κατά τη διάρκεια της Ψήσεως, αφού υποδηλώνει ευθέως την ανάγκη διά εμπλουτισμόν της γεύσεως του ιερού σουβλακίου, στοιχείο τεραστίας αξίας αφού ουσιαστικώς μας υποδηλώνει την προτζατζίκειο εποχή και το πως περιήλθαμε από το καλαμάκι σκέτο εις το πιτόγυρον απ'όλα.
Ουδεμία απορίαν πρέπει να προκαλεί η λέξι "δίπτυχα" εις την αρχήν του αποσπάσματος. Δεδομένου ότι συντάσσεται με το ρήμα "εποιήσαντες" που δείχνει δημιουργία είναι πλέον αυτονόητο (και ετυμολογικώς εξετασθέν) ότι περιγράφει τον πρόγονο του διπίτου, ενώ κατά τον αρχαίον παραφραστί θα μπορούσε απλώς να είναι εσφαλμένη ορθογραφική διατύπωσι της λέξεως "δίπιτα" που εκ παραδρομής αντεγράφη ως "δίπτυχα". Εννοείται ότι εις την δευτέραν περίπτωση η αποκάλυψι οδηγεί σε ιστορικί επανάστασι αναφορικά με τα δεδομένα που περί Σουβλακέως διαθέτουμε.
Σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραβλεφθεί είναι και η ιερά διαδικασία του τραπεζιού, εις το οποίον αι μερίδαι είναι ισόποσαι, συνοδευόμεναι πάντοτε από οίνο και σε γενικό κλίμα ευφορίας.
Ούτα να βλέπουν οι εχθροί του Σουβλακέως, ούτως ειπείν και μωροί άπιστοι που επιθυμούν προς ιδία ωφέλη να απομακρύνουν τον λαό από τη μοναδικί αληθινί πίστι.
Ένεκα του συγκλο-νηστικού των στιγμών, θα ήθελα να σας παρακαλέσω όπως μου συγχωρέσετε την έλλειψι προλόγου, αλλά μετά τας νέας (ο)μελέτας αι στιγμαί που ακολουθούν είναι κυριολεκτικώς ανατριχιαστικαί. Ας διαβάσουμε μαζί το παρακάτω απόσπασμα από την Ιλιάδα Ομήρου:
"...δίπτυχα ποιήσαντες, κι επ’αυτών ωμά (κρέατα) έθεσαν
Τα έκαιε πάνω σε σχίζες ο γέρων και πάνω τους σπινθηροβόλον οίνο
στάλαζε. Νέοι δε παρ’αυτόν πεντάσουβλα στα χέρια εκράτουν.
Έπειτ’ αφού οι μηροί κάηκαν και γεύθηκαν τα σπλάχνα,
Κομμάτιασαν τα’άλλα και σε οβελούς τα πέρασαν,
Τα ώπτησαν καλά καλά κι έσυραν τα πάντα (από την φωτιά).
Έπειτ’ αφού έπαυσαν το επίπονον έργον κι ετοίμασαν τραπέζι
Έτρωγαν, κι από κανέναν δεν έλειπεν ίση μερίδα.
Έπειτ’ αφού την πόσι και τα εδέσματα εχόρτασαν
Οι κούροι τους κρατήρες μέχρι την στεφάνη γέμισαν ποτό
Και διένειμαν τα κύπελλα σε όλους ν’αρχίσουν την σπονδή."
(Α461-471)
Ως βλέπετε κι από μόνοι σας, πρόκειται σαφώς διά την αρχαιότερι μαρτυρία περί της πίστεως των αρχαίων ημών προγόνων εις τον Σουβλάκέα, αποκάλυψι η οποία αναντίρρητα έρχεται να ανατρέψει πάσαι συνωμοσιολογικαί θεωρίαι περί του αντιθέτου.Επιστημονική Ανάλυσι Αποσπάσματος (στηρισσόμενη σε αμιγώς ιστορικά στοιχεία)
Κατ' αρχήν ο Όμηρος περιγράφει επαρκώς τας προετοιμασίας διά την επερχόμενι κραιπάλη και δη, με πάσα λεπτομέρεια. Κυριολεκτικώς δεν αφήνει έξω ούτε καν την κούρασι των πιστών κατά τας προετοιμασίας, η οποία όμως δε δύναται να σταματήσει τας ιεράς προετοιμασίας. Σημαντικό σημείον που δεν πρέπει να μας διαφύγει είναι εκείνο όπου αποκαλύπτεται πως ο Σουβλακέας δεν απαιτούσε ιερείς ή λοιπούς εξειδικευμένους πιστούς, παρά μόνο καλοφαγάδες με μεράκι και σωστά υλικά, δείγμα του πόσο κοινή και προσιτή εις τον άνθρωπα ήτο η θρησκεία του Σουβλακέα από αρχαιοτάτων ετών.Συγκλονιστικί η στιγμί όπου αποκαλύπτεται με πάσα μεγαλοπρέπεια η ιεροτελεστία του πεντάσουβλου, υποδηλώνουσα τη μυστική σύνδεσι της θρησκείος του Σουβλακέα με τον ιερόν αριθμόν πέντε ο οποίος ήτο:
α) ο αριθμός των δακτύλων του χεριού κατά τη διάρκεια της μούτζας που τρώνε όσοι θεωρούν ότι ο Σουβλακεύς δεν υφίσταται ή/και κατά των λοιποί χορτοφάγοι
β) ο αριθμός των μηνών του έτους, μείον επτά
γ) ο αριθμός των μυστικών αποφθεγμάτων της μυστικούς ιεράς κάστας των Κάλτσεκ
Πέραν τούτου, σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραλειφθει και το ότι τα σουβλάκια ήταν από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου τόσο λαχταριστά που μόνο πέντε-πέντε μπορούσαν να καταβροχθιστούν.
Εξαιρετικής σημασίος και η τελετουργική ακολουθία κατά τον τεμαχισμόν του ιερού κρέατος και ο οβελισμός του εις την συνέχειαν, αφού μέσω της διηγηθείσας τεχνικής διαφαίνεται εμφανώς ότι υπήρχε ακόμη παλαιοτέρα τεχνογνωσία. Ιδιαιτέρας βαρύτητος το στοιχείο του εμποτισμού του κρέατος με οίνον, κατά τη διάρκεια της Ψήσεως, αφού υποδηλώνει ευθέως την ανάγκη διά εμπλουτισμόν της γεύσεως του ιερού σουβλακίου, στοιχείο τεραστίας αξίας αφού ουσιαστικώς μας υποδηλώνει την προτζατζίκειο εποχή και το πως περιήλθαμε από το καλαμάκι σκέτο εις το πιτόγυρον απ'όλα.
Ουδεμία απορίαν πρέπει να προκαλεί η λέξι "δίπτυχα" εις την αρχήν του αποσπάσματος. Δεδομένου ότι συντάσσεται με το ρήμα "εποιήσαντες" που δείχνει δημιουργία είναι πλέον αυτονόητο (και ετυμολογικώς εξετασθέν) ότι περιγράφει τον πρόγονο του διπίτου, ενώ κατά τον αρχαίον παραφραστί θα μπορούσε απλώς να είναι εσφαλμένη ορθογραφική διατύπωσι της λέξεως "δίπιτα" που εκ παραδρομής αντεγράφη ως "δίπτυχα". Εννοείται ότι εις την δευτέραν περίπτωση η αποκάλυψι οδηγεί σε ιστορικί επανάστασι αναφορικά με τα δεδομένα που περί Σουβλακέως διαθέτουμε.
Σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραβλεφθεί είναι και η ιερά διαδικασία του τραπεζιού, εις το οποίον αι μερίδαι είναι ισόποσαι, συνοδευόμεναι πάντοτε από οίνο και σε γενικό κλίμα ευφορίας.
Ούτα να βλέπουν οι εχθροί του Σουβλακέως, ούτως ειπείν και μωροί άπιστοι που επιθυμούν προς ιδία ωφέλη να απομακρύνουν τον λαό από τη μοναδικί αληθινί πίστι.
Τσίκνησον
Τζατζίκισον
Σουβλόγησον
Τζατζίκισον
Σουβλόγησον
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Ο μη ενδοξος απόγονος
Ατομάρες μου και πιστέ λαέ μου!
Ελπίζω να διαβάσατε το παλαιότερο αριστουργηματικό ψηστορικό γεγονός που ανέφερε ο χαριτωμένος προφήτης estarian περί του ιστορικού προσώπου με το σοφό όνομα Πιττακός ο γκασμάς.
Ο γκασμάς αυτός ήταν ένας από τους παλαιούς Σουβλακογενάρχες, οι οποίοι και ήταν επιφορτισμένοι να ταϊζουν και να προσέχουν το λαό του Σουβλακέα του Μέγιστου, του Σουβλακέα που είναι και γαμώ τις θεότητες κτλ κτλ, από την μήνιν των αμόρφωτων, χορτοφάγων βαρβάρων.
Για εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια θα έλεγα έτη, από την εποχή των Σουβλοχίμ και βγάλε, πάντα υπήρχε ένας Πιττακός ανάμεσα στους υπόλοιπους ηγέτες της χαριτωμένα γοητευτικής και μπυριακής μας ράτσας.
Φεύ όμως, ακόμα και οι λαμπρες γενιές έχουν τα μαύρα τους πρόβατα. Μερικές χέσε-μέσα γενιές έχουν μόνο τέτοια, αλλά η γκασμαδοΠιτακική γενιά δεν ανήκει σε αυτές.
Στον εικοστό μ.α.χ.χ. αιώνα γεννήθηκε ο καταστροφέας - μαύρο πρόβατο - μαύρο φίδι που μας έφαγε, απόγονος αυτής της μεγάλης γενιάς.
Απαρνήθηκε την δόξα του Σουβλακέα επίσημα, το γύρισε στον ΕΛληνοχριστιανισμό και στην χορτοφαγία. Ακόμα και το όνομα του άλλαξε, ώστε να μην έχει πλέον σχέση με την ένδοξη γενιά του. Ο Στυλιανός Πιττακός, για να δείξει την λατρεία του στα χορταρικά ,μετονόμασε εαυτόν σε Πατατακό και κατόπιν σε Παττακό για λόγους συντομίας.
Οι συνέπειες της απομάκρυνσης από την δόξα του Σουβλακέα είναι εμφανείς στην περίπτωσή του:
* Πτώση μαλλιών, καθώς αυτά διαμαρτύρονται δια την έλλειψη πρωτεϊνης
* Βλέμμα θολό, το οποίο κινείται μονίμως νευρικά λογω ενοχών, και αδυναμία διατύπωσης λογικής πρότασης
* Οξεία στρατοκαυλίαση
* Έχθρα ενάντια στην γυναικεία σεξουαλικότητα
Και άλλα πολλά που έχει καταγράψει η ιστορία επίσημα, χωρίς όμως να ξέρει κανένας ιστορικός την αιτία τους, μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όλα αυτά μπορείτε να τα δείτε στο ιερό βίντεο που ακολουθεί: και το μίσος στα γυναικεία μπούτια και στο κρέας, τόσο πολύ μισεί αμφότερα που...τα μπερδεύει μεταξύ τους! Περί βλέμματος, μαλλιών, λογικής και στρατοκαυλίας το πράγμα φωνάζει!
Δεν είναι τυχαίο που από την εποχή του και πέρανες το κοσμητικό επίθετο γκασμάς έπαψε να έχει την τιμητική έννοια που είχε στο συλλογικό ασυνείδητο και πλέον χρησιμοποιείται ως βρισιά και μόνον. Παρόλο που οι ένδοξοι πρόγονοι του είχαν στολίσει την ανθρωπότητα με εφευρέσεις/δημιουργίες (ποιος ξεχνάει τον Μητσάρα τον Πιττακό που έφτιαξε την πρώτη γαρδούμπα; ή τον Πιττακό Γκασμοκράτωρ που δημιουργησε την έννοια-λέξη φριγαδέλι; ή τη μικρή Λουλού Πιττακού η οποία στην κούνια απαιτούσε κοντοσούβλι αντι για μπιμπερό και φρουτόκρεμες, για να μην θυμηθώ το Λάκη Πιττακό ο οποίος ήταν ο πρώτος σουλβακολούγκρας και χάρις στον οποίο ο πολιτισμός μας ξεπέρασε πριν 128 χιλιάδες χρόνια κόμπλεξ που ο σύγχρονος πολιτισμός ακόμα έχει, ή ακόμα τον Οδυσσέα Πιττακό (μετονομάστηκε σε Αντρούτσο επειδή ήταν και πολύ άντρας, καμία σχέση με τον μακρινό πρόγονό του Λάκη) ο οποίος και κατάφερε να κρατήσει ένα στρατό μόνος του, παρεα με κάτι πειναλέους, στο χάνι της Γραβιάς...) και γενικά ο βίος τους ήταν χρήσιμος προς δόξα του Σουβλακέα, η όλη γενιά τους αμαυρώθηκε ανεπιστρεπτί από τον τελευταίο της απόγονο....
Δείτε και ένα ποτ-μπουρι για να δείτε σε τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο η απομάκρυνση από το φώς του Σουβλακέα
Ταΐστε τα παιδιά σας πιτόγυρα. Στοπ.
+ευλόγησον+
love&kisses
zaphod
pontifex maximus και τα μυαλά στο mixer!
Ελπίζω να διαβάσατε το παλαιότερο αριστουργηματικό ψηστορικό γεγονός που ανέφερε ο χαριτωμένος προφήτης estarian περί του ιστορικού προσώπου με το σοφό όνομα Πιττακός ο γκασμάς.
Ο γκασμάς αυτός ήταν ένας από τους παλαιούς Σουβλακογενάρχες, οι οποίοι και ήταν επιφορτισμένοι να ταϊζουν και να προσέχουν το λαό του Σουβλακέα του Μέγιστου, του Σουβλακέα που είναι και γαμώ τις θεότητες κτλ κτλ, από την μήνιν των αμόρφωτων, χορτοφάγων βαρβάρων.
Για εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια θα έλεγα έτη, από την εποχή των Σουβλοχίμ και βγάλε, πάντα υπήρχε ένας Πιττακός ανάμεσα στους υπόλοιπους ηγέτες της χαριτωμένα γοητευτικής και μπυριακής μας ράτσας.
Φεύ όμως, ακόμα και οι λαμπρες γενιές έχουν τα μαύρα τους πρόβατα. Μερικές χέσε-μέσα γενιές έχουν μόνο τέτοια, αλλά η γκασμαδοΠιτακική γενιά δεν ανήκει σε αυτές.
Στον εικοστό μ.α.χ.χ. αιώνα γεννήθηκε ο καταστροφέας - μαύρο πρόβατο - μαύρο φίδι που μας έφαγε, απόγονος αυτής της μεγάλης γενιάς.
Απαρνήθηκε την δόξα του Σουβλακέα επίσημα, το γύρισε στον ΕΛληνοχριστιανισμό και στην χορτοφαγία. Ακόμα και το όνομα του άλλαξε, ώστε να μην έχει πλέον σχέση με την ένδοξη γενιά του. Ο Στυλιανός Πιττακός, για να δείξει την λατρεία του στα χορταρικά ,μετονόμασε εαυτόν σε Πατατακό και κατόπιν σε Παττακό για λόγους συντομίας.
Οι συνέπειες της απομάκρυνσης από την δόξα του Σουβλακέα είναι εμφανείς στην περίπτωσή του:
* Πτώση μαλλιών, καθώς αυτά διαμαρτύρονται δια την έλλειψη πρωτεϊνης
* Βλέμμα θολό, το οποίο κινείται μονίμως νευρικά λογω ενοχών, και αδυναμία διατύπωσης λογικής πρότασης
* Οξεία στρατοκαυλίαση
* Έχθρα ενάντια στην γυναικεία σεξουαλικότητα
Και άλλα πολλά που έχει καταγράψει η ιστορία επίσημα, χωρίς όμως να ξέρει κανένας ιστορικός την αιτία τους, μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όλα αυτά μπορείτε να τα δείτε στο ιερό βίντεο που ακολουθεί: και το μίσος στα γυναικεία μπούτια και στο κρέας, τόσο πολύ μισεί αμφότερα που...τα μπερδεύει μεταξύ τους! Περί βλέμματος, μαλλιών, λογικής και στρατοκαυλίας το πράγμα φωνάζει!
Δεν είναι τυχαίο που από την εποχή του και πέρανες το κοσμητικό επίθετο γκασμάς έπαψε να έχει την τιμητική έννοια που είχε στο συλλογικό ασυνείδητο και πλέον χρησιμοποιείται ως βρισιά και μόνον. Παρόλο που οι ένδοξοι πρόγονοι του είχαν στολίσει την ανθρωπότητα με εφευρέσεις/δημιουργίες (ποιος ξεχνάει τον Μητσάρα τον Πιττακό που έφτιαξε την πρώτη γαρδούμπα; ή τον Πιττακό Γκασμοκράτωρ που δημιουργησε την έννοια-λέξη φριγαδέλι; ή τη μικρή Λουλού Πιττακού η οποία στην κούνια απαιτούσε κοντοσούβλι αντι για μπιμπερό και φρουτόκρεμες, για να μην θυμηθώ το Λάκη Πιττακό ο οποίος ήταν ο πρώτος σουλβακολούγκρας και χάρις στον οποίο ο πολιτισμός μας ξεπέρασε πριν 128 χιλιάδες χρόνια κόμπλεξ που ο σύγχρονος πολιτισμός ακόμα έχει, ή ακόμα τον Οδυσσέα Πιττακό (μετονομάστηκε σε Αντρούτσο επειδή ήταν και πολύ άντρας, καμία σχέση με τον μακρινό πρόγονό του Λάκη) ο οποίος και κατάφερε να κρατήσει ένα στρατό μόνος του, παρεα με κάτι πειναλέους, στο χάνι της Γραβιάς...) και γενικά ο βίος τους ήταν χρήσιμος προς δόξα του Σουβλακέα, η όλη γενιά τους αμαυρώθηκε ανεπιστρεπτί από τον τελευταίο της απόγονο....
Δείτε και ένα ποτ-μπουρι για να δείτε σε τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο η απομάκρυνση από το φώς του Σουβλακέα
Ταΐστε τα παιδιά σας πιτόγυρα. Στοπ.
+ευλόγησον+
love&kisses
zaphod
pontifex maximus και τα μυαλά στο mixer!
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
Ξεστραβώσου ω ποιμνίο μου
Πιστοί μου, ποιμνίο μου, αλάνια μου αγαπημένα μου λείψατε.
Τι να πράξωμεν και ημείς οι προφήται, όταν επέρχονται σαρωτικές αλλαγές εν τη ζωή μας και ξάφνου από κει που ξυνόμεθα αρειμανίως αρχίζομεν να εργαζόμεθα σκληρώς και ανηλεώς.. Αφήστε που με την έλευση της ανοίξεως μας άνοιξε και η όρεξη και προσπαθούμε να φροντίσωμεν όπως χουφτώσωμεν πιστή τινά. Προς το παρόν με χαρακτηριστική αποτυχία, αλλά ο Σουβλακεύς είναι μεγάλος και θα φροντίσει και δι ημάς.
Εσκέφθην πολύ την σημερινή δημοσίευση. Ήθελα να την προσανατολίσω προς την φιλοσοφία της θεολογίας μας, αλλά απεφάσισα όπως ασχοληθώ με άγνωστες πτυχές της Ιστορίας.
Πολλοί έχετε ακούσει για τους 7 σοφούς της Ελλάδος. Ίσως. Πολλοί τους αγνοείτε τελείως και κακώς, είστε αμόρφωτα πρόβατα. Να σταματήσετε να είστε αμόρφωτα πρόβατα, διότι η μοναδική χρησιμότης των προβάτων είναι να γίνονται παϊδάκια και κεμπάπ. Τσίκνισοοοοοοοοον.
Από τους 7 αυτούς σοφούς, ας επικεντροθώμεν εις τον Πιττακό τον Μυτιληναίο. Και όχι ακριβώς εις αυτόν, αλλά παραδίπλα, εις τον εξάδελφόν του τον Πιττακό τον Χιώτη, γνωστό και ως Πιττακός ο Γκασμάς, ή Πιττακός ο Ουζοκανάτας (έπινε μια νταμιτζάνα Απαλαρίνα στην καθισιά του).
Ως γνωστόν, οι νήσοι Λέσβος και Χίος δεν είναι γνωσταί δια τα ψητά τους, αλλά δια τα θαλασσινά και τα ψάρια των. Σαρδέλες, κολιοί, μύδια, γαρίδες και λοιπά ζωντανά της αλμυρής αλός καταβροχθίζονται ημερισίως εις τεραστίας ποσότητας εις τα ουζάδικα των νήσων τούτων.
Ο Πιττακός ο Γκασμάς όμως ήτο ο πρώτος διδάξας της τέχνης του ψησίματος αμνοεριφίων και αιγοπροβάτων εις τους μέχρι τούδε ημιβάρβαρους ψαροφάγους της ιδιαιτέρας πατρίδος του. Επηρρεασμένος από τη σοφία του εξαδέλφου του,εξ αποκαλύψεως μύστης των τελετών του Μέγα Σουβλακέα, και επειδή το γλυκάνισο του ούζου του δημιουργούσε παραισθήσεις και οράματα, ήτο και ο πρώτος ο οποίος ετόλμησε να σφάξει προβατίνα ίνα απιθώσει τα τρυφερά και ροδοκόκκινα παϊδια της, περιτρυγυρισμένα από γυαλιστερόν λίπος, άνωθεν θρακός εκ καρβούνου σχοίνων και θυμαρίου.
Φέυ! Οι νησιώτες εξαγριώθησαν με την πράξη του αυτή, αν και ετσάκισαν δεόντως τα καλοψημένα κοψίδια. Υπέθεσον ότι η βαρυστομαχιά που τους ετάραξε μετά -και δεν υπήρχε και τότε Ζαντάκ και Μαλόξ- ήτο μήνις θεών που μέχρι τότε απελάμβανον τα ιερά σφάγια. Διοτι μέχρι τότε οι αφελείς νησιώται, ναι μεν εθυσίαζον αμνοερίφια εις τους θεούς των,αλλά μετά τη θυσία επέταγον τα σφάγια, καθοτι θεωρούσαν πως είναι ιεροσυλία να τα καταναλώσουν. Ο Πιττακός τους εξώθησε τεχνηέντως στην κατανάλωση των σφάγιων, με το να τους σερβίρει πριχού, ούζο μπόμπα και ανέρωτο εις μεγάλας ποσότητας. Έφτιαξε και ένα περιποιημένο τζατζίκιον με 7 σκελίδες σκόρδο ανά μισό κιλό γιαούρτης και οι Χιώται λιποθυμούσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι πίττες δε που έψησε με λαδάκι και ρίγανη έγιναν ανάρπαστες, το ίδιο και η κολασμένη του τυροκαυτερή.
Όταν οι Χιώτες εξύπνησαν από τον λήθαργο του τσιμπουσίου τους εξεμάνησαν και ζέχνοντες ακόμα σκορδίλα, με τους κώλους των να ζορίζονται εκ της τυροκαυτερής, ανεκοίνωσον στον άμοιρο Πιττακό την εξορία του εκ της νήσου.
Ο δυστυχής προτοπόρος γκουρμέ σέφ, επεριπλανήθη για έτη ανά την υφήλιο, διδάσκοντας βάρβαρες φυλές την τέχνη του ψησίματος με κάρβουνα αρωματικών φυτών, και την παρασκευή πίττας από καλαμποκάλευρο εμπλουτισμένο με ρίγανη ή θυμάρι και ζυμωμένων με ελαιόλαδο.
Ώσπου, μια μέρα, μετά από τρικυμιώδη τρικυμία, το καράβι του τον πέταξε σε άγνωστη ακτή. Όταν ο ταλαιπωρημένος γκουρμέ εξύπνησε, είδε γύρω του έναν παράδεισο. Απέραντα λιβάδια, καταπράσινες εκτάσεις και παντού βόδια και αίγες και πρόβατα και χοίροι. Ο καταπονημένος μας ήρως εδάκρυσε από συγκίνηση και φίλησε το χώμα της Σουβλαντάθ όπως ενόμισε τη στιγμή εκείνη. Μπορεί να έκανε λάθος αλλά δεν τον ενδιέφερε. Είχε βρει τη γη της επαγγελίας του, το κέντρο του κόσμου του. Τον αληθινό βορρά του, όπως θα έχετε ενδεχομένως ακούσει εις γλυκανάλατας ρομαντικάς κωμωδίας με τας οποίας κανονικά θα εξερνάγατε κροκόδειλους, αλλά αναγκάζεσθε να δείτε παρέα με τα γκομενάκια σας ίνα μη σας πρήζουσι τα συκώτια ότι είστε αναίσθητοι ημιάγριοι καννίβαλοι. Όμως εκεί που εκαθόταν και εθαύμαζε δακρυσμένος το υπέροχο τοπίο, εκ του πουθενά ενεφανίσθη γίγας τρικέφαλος και ενδεδυμένος με προβιάς.
"ΑΛΤ,τις εί;" ερώτησε ο γίγας
Ο Πιττακός ήτο έξυπνος, και έπιασε εις τον αέρα ότι ο γίγας δεν ήτο και τέρας ευφυίας, οπότε απήντησε
"Έφοδος"
"Σύνθημα" ανταπήντησε ο γίγας
Εκεί ο Πιττακός τα εχρειάσθη, αλλά τον έσωσε η ευστροφία του. Και το γεγονός ότι ο γίγας για να μην ξεχνάει τα συνθηματικά, τα είχε κάνει τατουάζ στα χέρια του.
"Νησί"
"Παρασύνθημα"
"Τουρίστριες"
"Περάστε να υπογράψετε το εφοδόχαρτο" απήντησε ο αγαθός γίγας.
"Μάλιστα, πως σε λένε παιδί μου;"
"Γυρηόνη κύριε". (και ουχί Γηρυόνης όπως αναφέρουσι λάθος ορισμένες πηγές!)
"Και δε μου λες παιδί μου Γυρηονη πόσο καιρό είσαι στο φυλάκιο"
"Aφήστε τα κύριε αξιωματικέ, είμαι 2000 χρόνια σκοπέτο εδώ, και φυλάω τα πρόβατα του Ήλιου να μασαμπουκώνει όποτε γουστάρει. Μόνη παρέα έχω αυτό το κουταβάκι τον Όρθρο. ΟΡΘΡΕ ΕΛΑ ΔΩ ΡΕ ΚΟΠΡΙΤΗΗΗ"
Ο Πιττακός μπορεί και να ελέρωσε τα υποκαμισοσώβρακά του βλέποντας τον Όρθρο που έμοιαζε με κουταβάκι όσο το μαλαπέρδι του Τζον Χολμς έμοιαζε με οδοντογλυφίδα. Δεν ηγχώθη όμως και το παιξε άνετος.
Η κουβέντα εσυνεχίσθη και ο Γυρηόνης απεδείχθη ψάρακας και ποντικαράς μεν, αλλά καλός και πιστός φίλος.
Ο Πιττακός όμως δεν ημπόρου να ανέχεται τόσα αιγοπρόβατα και βοοειδή τριγύρω χωρίς να βάζει χέρι.
Όταν είχε πετάξει πρώτη φορά την ιδέα στο Γυρηόνη του εκακοφάνη και ετρομοκρατήθη.
Όμως μια μέρα, γυρίζοντας το τριγύρω στο νησί και προσπαθώντας να βρει τρόπο να ψήσει τίποτα χωρίς όμως ο Γυρηόνης να καταλάβει τι τρώει, γύρω γύρω γύρω γύρω του ρθε η ΙΔΕΑ! Θα κάνω το κρέας ΓΥΡΟ!
Έτσι επήγε στα κρυφά, έσφαξε ένα χοίρο, τον ετεμάχισε, τον καθάρισε, τον έκανε φιλετίνια, του πέταξε πάνω πράσινο και κόκκινο πιπέρι, τον βούτηξε στη θάλασσα να αλατιστεί και τον άφησε να ξεραθεί το αλάτι πάνω του. Πέρασε τα φιλετίνια εις σούβλα την απίθωσε κάθετα εις το έδαφος και έβαλε φώκο.
Όταν γύρισε ο Γυρηόνης από το περιπολο, τον περίμενε ένα πιττόγυρο άλλο πράμα. Ο αγαθός γίγας ούτε εκατάλαβε ότι το φαγητό του ήτο κρεατικό από τα κοπάδια του Ήλιου, καθότι με τις γεύσεις δεν ήταν καλός, και το καγιέν τείνει να καλύπτει το χοιρινό άμα βάλεις 3 κουταλιές της σούπας σε ένα πιτόγυρο.
Πλακώσανε και κάτι μπυρόνια, γίνανε κουνουπίδια. Μετά 3ωρο λίγο πριν τις 7, είχαν αράξει στην παραλία, ο Γυρηόνης είχε βγάλει την αρκουδοπαραλλαγή, είχε αφήσει το Γ3 ρόπαλο παραδίπλα και ρευόταν.
Έλα ντε όμως που ο Στρατηγός Άνεμος είναι μέγας ρουφιάνος και τα σφύριξε όλα στον Αρχιστράτηγο Ήλιο.
Και ο Ήλιος ως γνήσιος καραβανάς, τα πήρε στην κράνα, αφήστε που ήτο και τσιφούταρος και δε γούσταρε να του πειράζουν τα κοπάδια. Πάει λοιπόν στα καρακόλια του, και επειδή τότε ο στρατιωτικός κανονισμός ήτο και λίγο αυστηρός, διατάζει να φονευθεί ο Γυρηόνης και ο συνεργός τους. Ο Αρχικαρακόλης -και σύμφωνα με πηγές της εποχής και πολύ ευρυκώλης κιόλας- ο Ευρυσθέας, δεν είχε άτομα καθόλου εκείνη τη μέρα, γιατί είχαν βγεί όλα τα βύσματα με έξοδο. Του είχε μείνει ένα γομάρι ο Ηρακλής μόνο να κάνει περίπολο, υπηρεσία πύλη, τηλεφωνικό, μαγειρία και πλοίο της αγάπης. Τι να κάνει όμως που δε λες όχι σε διαταγή άμα θες να πάρεις κανα γαλόνι παραπάνω στις επόμενες κρίσεις.
Πάει στην πύλη, βρίσκει τον Ηρακλή, που έπαιζε με το ρόπαλο και τα κίτρινα κορδόνια, και τον διατάζει να πάει να φονέυσει τον ανυπότακτο Γυρηόνη, για το καλό της πατρίδας, τα ιδανικά των αρχαίων ημών προγόνων (τα δικά τους δηλαδή, γιατί πιο αρχαίους δεν πολυείχανε τότε), μπλα μπλα μπλα, του θύμησε το καθήκον, τον όρκο, τις φιλίες του στρατου κλπ κλπ κλπ, και στο τέλος του υποσχέθηκε και δεκαήμερον τιμητική οπότε ως καλό καρακόλι ο Ηρακλής επείσθη, βάρεσε 37 προσοχές, και την έκανε.
Ξέρω, τελειώνω..
Ε με συνοπτικάς διαδικασίας έσκασε ο Ηρακλής εις τη νήσον, βάρεσε τρείς ροπαλιές στον Γυρηόνη, μία σε κάθε ξεράδι, και πάει ο Γυρηόνης απόθανε και πολύ στεναχωρήθηκε που δεν ήτο πλέον ορθιος αλλά τ¨ανάσκελο και κοίταγε τα ραπανάκια ανάποδα. Την ίδια μοίρα είχε και το κουτάβι, που έφαγε και αυτό μια ροπαλιά στην κεφάλα του και μας άφησε χρόνους και αυτός πολύ στεναχωρήθηκε επίσης γιατί δεν είχε προλάβει καν να πάρει μεζέ.
Ο Πιττακός από όσο ξέρουμε μάλλον τη γλύτωσε και την έκανε για άλλα μέρη, αλλά απο αρχαίες καταγραφές, μάλλον σήκωσε μαζί του πολύ πράμα από το κοπάδι και ο Ήλιος ετσαντίσθη σφόδρα.
Ποτέ δεν τον ξαναβρήκε όμως, μάλλον γιατί ο Πιττακός, παππούς πλέον είχε αλλάξει όνομα και ανοίξει σουβλατζίδικο κάπου στο Παγκράτι. Μετά από πολλά πολλά χρόνια στο ίδιο σημείο βρέθηκε μια επιγραφή αρχαίου σουβλατζίδικου, με τον τίτλο "Η πίττα του Πάππου", με σήμα ένα βόδι και τον Ήλιο...
Τι να πράξωμεν και ημείς οι προφήται, όταν επέρχονται σαρωτικές αλλαγές εν τη ζωή μας και ξάφνου από κει που ξυνόμεθα αρειμανίως αρχίζομεν να εργαζόμεθα σκληρώς και ανηλεώς.. Αφήστε που με την έλευση της ανοίξεως μας άνοιξε και η όρεξη και προσπαθούμε να φροντίσωμεν όπως χουφτώσωμεν πιστή τινά. Προς το παρόν με χαρακτηριστική αποτυχία, αλλά ο Σουβλακεύς είναι μεγάλος και θα φροντίσει και δι ημάς.
Εσκέφθην πολύ την σημερινή δημοσίευση. Ήθελα να την προσανατολίσω προς την φιλοσοφία της θεολογίας μας, αλλά απεφάσισα όπως ασχοληθώ με άγνωστες πτυχές της Ιστορίας.
Πολλοί έχετε ακούσει για τους 7 σοφούς της Ελλάδος. Ίσως. Πολλοί τους αγνοείτε τελείως και κακώς, είστε αμόρφωτα πρόβατα. Να σταματήσετε να είστε αμόρφωτα πρόβατα, διότι η μοναδική χρησιμότης των προβάτων είναι να γίνονται παϊδάκια και κεμπάπ. Τσίκνισοοοοοοοοον.
Από τους 7 αυτούς σοφούς, ας επικεντροθώμεν εις τον Πιττακό τον Μυτιληναίο. Και όχι ακριβώς εις αυτόν, αλλά παραδίπλα, εις τον εξάδελφόν του τον Πιττακό τον Χιώτη, γνωστό και ως Πιττακός ο Γκασμάς, ή Πιττακός ο Ουζοκανάτας (έπινε μια νταμιτζάνα Απαλαρίνα στην καθισιά του).
Ως γνωστόν, οι νήσοι Λέσβος και Χίος δεν είναι γνωσταί δια τα ψητά τους, αλλά δια τα θαλασσινά και τα ψάρια των. Σαρδέλες, κολιοί, μύδια, γαρίδες και λοιπά ζωντανά της αλμυρής αλός καταβροχθίζονται ημερισίως εις τεραστίας ποσότητας εις τα ουζάδικα των νήσων τούτων.
Ο Πιττακός ο Γκασμάς όμως ήτο ο πρώτος διδάξας της τέχνης του ψησίματος αμνοεριφίων και αιγοπροβάτων εις τους μέχρι τούδε ημιβάρβαρους ψαροφάγους της ιδιαιτέρας πατρίδος του. Επηρρεασμένος από τη σοφία του εξαδέλφου του,εξ αποκαλύψεως μύστης των τελετών του Μέγα Σουβλακέα, και επειδή το γλυκάνισο του ούζου του δημιουργούσε παραισθήσεις και οράματα, ήτο και ο πρώτος ο οποίος ετόλμησε να σφάξει προβατίνα ίνα απιθώσει τα τρυφερά και ροδοκόκκινα παϊδια της, περιτρυγυρισμένα από γυαλιστερόν λίπος, άνωθεν θρακός εκ καρβούνου σχοίνων και θυμαρίου.
Φέυ! Οι νησιώτες εξαγριώθησαν με την πράξη του αυτή, αν και ετσάκισαν δεόντως τα καλοψημένα κοψίδια. Υπέθεσον ότι η βαρυστομαχιά που τους ετάραξε μετά -και δεν υπήρχε και τότε Ζαντάκ και Μαλόξ- ήτο μήνις θεών που μέχρι τότε απελάμβανον τα ιερά σφάγια. Διοτι μέχρι τότε οι αφελείς νησιώται, ναι μεν εθυσίαζον αμνοερίφια εις τους θεούς των,αλλά μετά τη θυσία επέταγον τα σφάγια, καθοτι θεωρούσαν πως είναι ιεροσυλία να τα καταναλώσουν. Ο Πιττακός τους εξώθησε τεχνηέντως στην κατανάλωση των σφάγιων, με το να τους σερβίρει πριχού, ούζο μπόμπα και ανέρωτο εις μεγάλας ποσότητας. Έφτιαξε και ένα περιποιημένο τζατζίκιον με 7 σκελίδες σκόρδο ανά μισό κιλό γιαούρτης και οι Χιώται λιποθυμούσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι πίττες δε που έψησε με λαδάκι και ρίγανη έγιναν ανάρπαστες, το ίδιο και η κολασμένη του τυροκαυτερή.
Όταν οι Χιώτες εξύπνησαν από τον λήθαργο του τσιμπουσίου τους εξεμάνησαν και ζέχνοντες ακόμα σκορδίλα, με τους κώλους των να ζορίζονται εκ της τυροκαυτερής, ανεκοίνωσον στον άμοιρο Πιττακό την εξορία του εκ της νήσου.
Ο δυστυχής προτοπόρος γκουρμέ σέφ, επεριπλανήθη για έτη ανά την υφήλιο, διδάσκοντας βάρβαρες φυλές την τέχνη του ψησίματος με κάρβουνα αρωματικών φυτών, και την παρασκευή πίττας από καλαμποκάλευρο εμπλουτισμένο με ρίγανη ή θυμάρι και ζυμωμένων με ελαιόλαδο.
Ώσπου, μια μέρα, μετά από τρικυμιώδη τρικυμία, το καράβι του τον πέταξε σε άγνωστη ακτή. Όταν ο ταλαιπωρημένος γκουρμέ εξύπνησε, είδε γύρω του έναν παράδεισο. Απέραντα λιβάδια, καταπράσινες εκτάσεις και παντού βόδια και αίγες και πρόβατα και χοίροι. Ο καταπονημένος μας ήρως εδάκρυσε από συγκίνηση και φίλησε το χώμα της Σουβλαντάθ όπως ενόμισε τη στιγμή εκείνη. Μπορεί να έκανε λάθος αλλά δεν τον ενδιέφερε. Είχε βρει τη γη της επαγγελίας του, το κέντρο του κόσμου του. Τον αληθινό βορρά του, όπως θα έχετε ενδεχομένως ακούσει εις γλυκανάλατας ρομαντικάς κωμωδίας με τας οποίας κανονικά θα εξερνάγατε κροκόδειλους, αλλά αναγκάζεσθε να δείτε παρέα με τα γκομενάκια σας ίνα μη σας πρήζουσι τα συκώτια ότι είστε αναίσθητοι ημιάγριοι καννίβαλοι. Όμως εκεί που εκαθόταν και εθαύμαζε δακρυσμένος το υπέροχο τοπίο, εκ του πουθενά ενεφανίσθη γίγας τρικέφαλος και ενδεδυμένος με προβιάς.
"ΑΛΤ,τις εί;" ερώτησε ο γίγας
Ο Πιττακός ήτο έξυπνος, και έπιασε εις τον αέρα ότι ο γίγας δεν ήτο και τέρας ευφυίας, οπότε απήντησε
"Έφοδος"
"Σύνθημα" ανταπήντησε ο γίγας
Εκεί ο Πιττακός τα εχρειάσθη, αλλά τον έσωσε η ευστροφία του. Και το γεγονός ότι ο γίγας για να μην ξεχνάει τα συνθηματικά, τα είχε κάνει τατουάζ στα χέρια του.
"Νησί"
"Παρασύνθημα"
"Τουρίστριες"
"Περάστε να υπογράψετε το εφοδόχαρτο" απήντησε ο αγαθός γίγας.
"Μάλιστα, πως σε λένε παιδί μου;"
"Γυρηόνη κύριε". (και ουχί Γηρυόνης όπως αναφέρουσι λάθος ορισμένες πηγές!)
"Και δε μου λες παιδί μου Γυρηονη πόσο καιρό είσαι στο φυλάκιο"
"Aφήστε τα κύριε αξιωματικέ, είμαι 2000 χρόνια σκοπέτο εδώ, και φυλάω τα πρόβατα του Ήλιου να μασαμπουκώνει όποτε γουστάρει. Μόνη παρέα έχω αυτό το κουταβάκι τον Όρθρο. ΟΡΘΡΕ ΕΛΑ ΔΩ ΡΕ ΚΟΠΡΙΤΗΗΗ"
Ο Πιττακός μπορεί και να ελέρωσε τα υποκαμισοσώβρακά του βλέποντας τον Όρθρο που έμοιαζε με κουταβάκι όσο το μαλαπέρδι του Τζον Χολμς έμοιαζε με οδοντογλυφίδα. Δεν ηγχώθη όμως και το παιξε άνετος.
Η κουβέντα εσυνεχίσθη και ο Γυρηόνης απεδείχθη ψάρακας και ποντικαράς μεν, αλλά καλός και πιστός φίλος.
Ο Πιττακός όμως δεν ημπόρου να ανέχεται τόσα αιγοπρόβατα και βοοειδή τριγύρω χωρίς να βάζει χέρι.
Όταν είχε πετάξει πρώτη φορά την ιδέα στο Γυρηόνη του εκακοφάνη και ετρομοκρατήθη.
Όμως μια μέρα, γυρίζοντας το τριγύρω στο νησί και προσπαθώντας να βρει τρόπο να ψήσει τίποτα χωρίς όμως ο Γυρηόνης να καταλάβει τι τρώει, γύρω γύρω γύρω γύρω του ρθε η ΙΔΕΑ! Θα κάνω το κρέας ΓΥΡΟ!
Έτσι επήγε στα κρυφά, έσφαξε ένα χοίρο, τον ετεμάχισε, τον καθάρισε, τον έκανε φιλετίνια, του πέταξε πάνω πράσινο και κόκκινο πιπέρι, τον βούτηξε στη θάλασσα να αλατιστεί και τον άφησε να ξεραθεί το αλάτι πάνω του. Πέρασε τα φιλετίνια εις σούβλα την απίθωσε κάθετα εις το έδαφος και έβαλε φώκο.
Όταν γύρισε ο Γυρηόνης από το περιπολο, τον περίμενε ένα πιττόγυρο άλλο πράμα. Ο αγαθός γίγας ούτε εκατάλαβε ότι το φαγητό του ήτο κρεατικό από τα κοπάδια του Ήλιου, καθότι με τις γεύσεις δεν ήταν καλός, και το καγιέν τείνει να καλύπτει το χοιρινό άμα βάλεις 3 κουταλιές της σούπας σε ένα πιτόγυρο.
Πλακώσανε και κάτι μπυρόνια, γίνανε κουνουπίδια. Μετά 3ωρο λίγο πριν τις 7, είχαν αράξει στην παραλία, ο Γυρηόνης είχε βγάλει την αρκουδοπαραλλαγή, είχε αφήσει το Γ3 ρόπαλο παραδίπλα και ρευόταν.
Έλα ντε όμως που ο Στρατηγός Άνεμος είναι μέγας ρουφιάνος και τα σφύριξε όλα στον Αρχιστράτηγο Ήλιο.
Και ο Ήλιος ως γνήσιος καραβανάς, τα πήρε στην κράνα, αφήστε που ήτο και τσιφούταρος και δε γούσταρε να του πειράζουν τα κοπάδια. Πάει λοιπόν στα καρακόλια του, και επειδή τότε ο στρατιωτικός κανονισμός ήτο και λίγο αυστηρός, διατάζει να φονευθεί ο Γυρηόνης και ο συνεργός τους. Ο Αρχικαρακόλης -και σύμφωνα με πηγές της εποχής και πολύ ευρυκώλης κιόλας- ο Ευρυσθέας, δεν είχε άτομα καθόλου εκείνη τη μέρα, γιατί είχαν βγεί όλα τα βύσματα με έξοδο. Του είχε μείνει ένα γομάρι ο Ηρακλής μόνο να κάνει περίπολο, υπηρεσία πύλη, τηλεφωνικό, μαγειρία και πλοίο της αγάπης. Τι να κάνει όμως που δε λες όχι σε διαταγή άμα θες να πάρεις κανα γαλόνι παραπάνω στις επόμενες κρίσεις.
Πάει στην πύλη, βρίσκει τον Ηρακλή, που έπαιζε με το ρόπαλο και τα κίτρινα κορδόνια, και τον διατάζει να πάει να φονέυσει τον ανυπότακτο Γυρηόνη, για το καλό της πατρίδας, τα ιδανικά των αρχαίων ημών προγόνων (τα δικά τους δηλαδή, γιατί πιο αρχαίους δεν πολυείχανε τότε), μπλα μπλα μπλα, του θύμησε το καθήκον, τον όρκο, τις φιλίες του στρατου κλπ κλπ κλπ, και στο τέλος του υποσχέθηκε και δεκαήμερον τιμητική οπότε ως καλό καρακόλι ο Ηρακλής επείσθη, βάρεσε 37 προσοχές, και την έκανε.
Ξέρω, τελειώνω..
Ε με συνοπτικάς διαδικασίας έσκασε ο Ηρακλής εις τη νήσον, βάρεσε τρείς ροπαλιές στον Γυρηόνη, μία σε κάθε ξεράδι, και πάει ο Γυρηόνης απόθανε και πολύ στεναχωρήθηκε που δεν ήτο πλέον ορθιος αλλά τ¨ανάσκελο και κοίταγε τα ραπανάκια ανάποδα. Την ίδια μοίρα είχε και το κουτάβι, που έφαγε και αυτό μια ροπαλιά στην κεφάλα του και μας άφησε χρόνους και αυτός πολύ στεναχωρήθηκε επίσης γιατί δεν είχε προλάβει καν να πάρει μεζέ.
Ο Πιττακός από όσο ξέρουμε μάλλον τη γλύτωσε και την έκανε για άλλα μέρη, αλλά απο αρχαίες καταγραφές, μάλλον σήκωσε μαζί του πολύ πράμα από το κοπάδι και ο Ήλιος ετσαντίσθη σφόδρα.
Ποτέ δεν τον ξαναβρήκε όμως, μάλλον γιατί ο Πιττακός, παππούς πλέον είχε αλλάξει όνομα και ανοίξει σουβλατζίδικο κάπου στο Παγκράτι. Μετά από πολλά πολλά χρόνια στο ίδιο σημείο βρέθηκε μια επιγραφή αρχαίου σουβλατζίδικου, με τον τίτλο "Η πίττα του Πάππου", με σήμα ένα βόδι και τον Ήλιο...
Τρίτη 25 Μαρτίου 2008
Ο Σουβλακέας και ο Ευαγγελισμός
Χρόνια πολλά διά την εθνικήν μας εορτήν αγαπητοί εν ψητώ αδελφοί και αδελφές.
Σήμερον θα ασχοληθούμε με ένα φλέγον ζήτημα που χρόνια ολόκληρα απασχολεί τους ιστορικοί και έχω την τιμί να κατέχω αδιάσειστα στοιχεία επί τούτου. Ομιλώ φυσικά διά τη σημερινή εορτί κάποιων συγκεκριμένων αιρέσεων περί του Ευαγγελισμού.
Εκτιμώ πως όλοι γνωρίζετε την ιστορία της συγκεκριμένης εορτάς (αττική σύνταξις), κατά την οποίαν ο Άγγελος κατήλθε εκ των ουρανών μετά του Κρίνου και τον παρέδωσε εις την Μαρίαν κι ως εκ τούτου εσυνελήφθη ο θεάνθρωπος. Τα κατεχόμενα στοιχεία όμως δεν μας αφήνουν περιθώρια αμφιβολίως.
Είναι αληθή τα όσα αναφέρονται περί του Κρίνου, τα υπόλοιπα όμως είναι ξεκάθαρα ψεύδη. Θα επιχειρήσουμε, το λεπόν, την ανασκεύασι και αποκατάστασι της πραγματικής ιστορίας διά των αμείληκτων στοιχεία που διαθέτουμε, τα οποία αντιθέτως με τους προπαγανδιστάς του ψεύδους μας επιτρέπουν να είμεθα λίαν σύντομοι και περιεκτικοί. Είναι γεγονός ότι ο Άγγελος ήτο εκείνος που παρέδωσε τον Κρίνο εις την Μαρία, αυτό που τεχνηέντως αποκρύπτεται όμως είναι ότι ο Άγγελος είχε και επώνυμο: Διονυσίου. Φυσικά πρόκειται περί απλής συνωνυμίας με τον γνωστό τροβαδούρο. Το επώνυμο Διονυσίου αναφέρεται ρητώς εις τον υιό του θεού, Διόνυσο, και υποννοεί ότι ο Άγγελος ήτο ο νονός του Διονύσ(ι)ου. Επίσης, η Μαρία εδέχθη μετά συγκινήσεως και χαράς το θεϊκόν δώρο του Μέγα Σουβλακέα -διότι, ναι!, αποκαλύπτομε σήμερον ότι όπισθεν του Ευαγγελισμού ευρίσκετο ο Σουβλακέας- το οποίο ήτο πράγματι ο Κρίνος, τον οποίον και σας αποκαλύπτουμε εις παγκοσμίαν αποκλειστηκότηταν σήμερον:
Καθίσταται πλέον σαφές πως ο Μέγας Σουβλακέας αποφάσισε να στείλει το Ιερόν Σουβλάκι εις τον κόσμον διά να σώσει τα δημιουργήματά του, τους άνθρωποι.
Σήμερον θα ασχοληθούμε με ένα φλέγον ζήτημα που χρόνια ολόκληρα απασχολεί τους ιστορικοί και έχω την τιμί να κατέχω αδιάσειστα στοιχεία επί τούτου. Ομιλώ φυσικά διά τη σημερινή εορτί κάποιων συγκεκριμένων αιρέσεων περί του Ευαγγελισμού.
Εκτιμώ πως όλοι γνωρίζετε την ιστορία της συγκεκριμένης εορτάς (αττική σύνταξις), κατά την οποίαν ο Άγγελος κατήλθε εκ των ουρανών μετά του Κρίνου και τον παρέδωσε εις την Μαρίαν κι ως εκ τούτου εσυνελήφθη ο θεάνθρωπος. Τα κατεχόμενα στοιχεία όμως δεν μας αφήνουν περιθώρια αμφιβολίως.
Είναι αληθή τα όσα αναφέρονται περί του Κρίνου, τα υπόλοιπα όμως είναι ξεκάθαρα ψεύδη. Θα επιχειρήσουμε, το λεπόν, την ανασκεύασι και αποκατάστασι της πραγματικής ιστορίας διά των αμείληκτων στοιχεία που διαθέτουμε, τα οποία αντιθέτως με τους προπαγανδιστάς του ψεύδους μας επιτρέπουν να είμεθα λίαν σύντομοι και περιεκτικοί. Είναι γεγονός ότι ο Άγγελος ήτο εκείνος που παρέδωσε τον Κρίνο εις την Μαρία, αυτό που τεχνηέντως αποκρύπτεται όμως είναι ότι ο Άγγελος είχε και επώνυμο: Διονυσίου. Φυσικά πρόκειται περί απλής συνωνυμίας με τον γνωστό τροβαδούρο. Το επώνυμο Διονυσίου αναφέρεται ρητώς εις τον υιό του θεού, Διόνυσο, και υποννοεί ότι ο Άγγελος ήτο ο νονός του Διονύσ(ι)ου. Επίσης, η Μαρία εδέχθη μετά συγκινήσεως και χαράς το θεϊκόν δώρο του Μέγα Σουβλακέα -διότι, ναι!, αποκαλύπτομε σήμερον ότι όπισθεν του Ευαγγελισμού ευρίσκετο ο Σουβλακέας- το οποίο ήτο πράγματι ο Κρίνος, τον οποίον και σας αποκαλύπτουμε εις παγκοσμίαν αποκλειστηκότηταν σήμερον:
Καθίσταται πλέον σαφές πως ο Μέγας Σουβλακέας αποφάσισε να στείλει το Ιερόν Σουβλάκι εις τον κόσμον διά να σώσει τα δημιουργήματά του, τους άνθρωποι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)